به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، شما مثل کسی هستید که از جو زمین خارج شده و به فضا رفتهاید. آنجا هوا نیست و شما هم محتاج تنفسید. باید یک ذخیرهی هوایی با خودتان ببرید، تا بتوانید تنفس کنید. همین هم که حس کردید ذخیرهی هوا در حال ته کشیدن است، بلافاصله برگردید، خودتان را از لحاظ هوا تجهیز کنید و باز بروید. نه اینکه به شما بخواهم بگویم که من آنگونه نیستم. نخیر؛ بنده هم در این جهت، یا مثل شما هستم، یا مقداری از شما هنوز عقبتر و پایینتر.
بنابر روایت ابنا، ما هیچ کدام نباید به دینداری و استقامت خودمان در این راه مغرور شویم و اطمینان پیدا کنیم و بگوییم: «من دیگر در این شرایط نمیلغزم.» خیر؛ اگر شما چنین بودید، نمیگفتند روزی پنج نوبت بگویید: «اهدنا الصراط المستقیم.» یک بار دعا میکردید و تمام میشد و میرفت. اینکه به شما میگویند هر روز ده مرتبه – پنج نوبت و هر نوبت دوبار – حداقل، باید بگویید «اهدنا الصراط المستقیم»، به خاطر این است که همهی ما احتیاج داریم دائم متذکر باشیم که راه راستی یید.
مشغول حرف زدن با خدایید؛ این، تمرکز میخواهد. حواس ما پرت میشود. غالباً در حال نماز، ذهنمان به جاهای دیگر میرود. باید در حال نماز، تمرکزی در خودمان ایجاد کنیم. اگر این تمرکز پیدا شد، قدم بعدش حضور قلب است. من عرض کنم به شما؛ پاداشی که خدا برای حفظ تمرکز و توجه به شما میدهد، حضور قلب است. اگر شما توانستید کلمات و عبارات نماز را با توجه به معانیاش بیان کنید، خدا پاداشی چنین نقد در دستتان میگذارد و آن پاداش این است که بعد از لحظاتی، در شما حضور قلب پیدا خواهد شد. به خدا توجه پیدا میکنید و دلتان رقیق میشود. گاهی اشکتان جاری میشود. حالت نیاز در شما پیدا میشود، و این، پاداش آن مجاهدتی است که میکنید، و مهار ذهن را محکم میچسبید که این طرف و آن طرف نرود.
منبع: پایگاه اینترنتی رهبر معظم انقلاب