به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، قرآن کریم در آیات ۱۵ تا ۲۰ سوره احقاف، پس از بیان سرنوشت مؤمنان و منکران، ناگهان مخاطب را به یکی از بنیادیترین روابط انسانی میبرد، رابطه فرزند با پدر و مادر. این تغییر موضوع، اتفاقی نیست.
از نگاه قرآن، جامعه صالح از خانواده صالح آغاز میشود و خانواده نیز بر پایه احترام، محبت و قدردانی از والدین استوار است. به همین دلیل، خداوند بارها در کنار دعوت به توحید، سفارش به احسان نسبت به پدر و مادر را تکرار کرده است.
بنابر روایت فارس، علامه طباطبایی در تفسیر المیزان معتقد است که این تأکید فراوان، به دلیل نقش بیبدیل والدین در پیدایش، رشد، تربیت و شکلگیری شخصیت انسان است؛ نعمتی که پس از نعمت آفرینش و هدایت الهی، شاید هیچ نعمتی با آن قابل مقایسه نباشد.
رنجی که هیچگاه نباید فراموش شود
آیه با این فرمان آغاز میشود «وَوَصَّیْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَیْهِ إِحْسَانًا…» خداوند تنها به احترام گاست. جامعهای که قدر پدر و مادر را بداند، روح قدردانی، محبت و مسئولیت را در خود زنده نگه میدارد، اما جامعهای که این پیوند را از دست بدهد، بهتدریج در سراشیبی ناسپاسی نسبت به خدا، خانواده و همه ارزشهای انسانی قرار خواهد گرفت.
از همین رو، قرآن احسان به والدین را نه یک توصیه حاشیهای، بلکه یکی از نشانههای اصلی ایمان و سعادت انسان معرفی میکند.
تلاوت این آیات را که در صفحه ۵۰۴ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید.