به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، نوروز یکی از مجبوبترین جشن های ایران باستان است که همچنان به قوت قبل برگزار میشود. در واقع مردم به مناسبت نو شدن طبیعت، ۱۲ روز آغازین بهار را به شادمانی میگذارنند. این جشن باستانی میراث فرهنگی و معنوی بشر به شمار میرود و به همین خاطر با عنوان «روز بینالمللی نوروز» در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو به ثبت رسیده است. مردم اولین روز بهار سفره هفت سین پهن میکنند و در پایان این ۱۲ روز، یعنی روز ۱۳ فروردین، برای بزرگداشت طبیعت به دامان طبیعت میروند؛ البته برخی نیز معتقد هستند که ۱۳ فروردین روز نحسی است و برای رفع این نحسی، باید به طبیعت پناه ببرند.
بنابر روایت ایرنا، ایرانیان در ۱۳ فروردین، با ترک خانه و پناه بردن به دامان طبیعت، نمادهای ناخوشایند را از خود دور میکردند. گره زدن سبزه، یکی از رسوم اصلی سیزدهبهدر، نمادی از پیوند با طبیعت و گره زدن امیدها و آرزوها برای سالی نیکو است. رها کردن سبزه گرهخورده در آب روان، به معنای سپردن ناخوشیها به جریان زندگی و گشودن راه برای خوشبختی و سلامتی است.این سنت دیرینه، یاوع تعداد نفرات این ضیافت ۱۳ نفر میشوند، مردم بر این باور هستند که این موضوع باعث نحسی و در نتیجه مرگ حضرت مسیح شده است. در واقع در این جمع ۱۳ نفره، یهودا اسخریوطی به حضرت مسیح خیانت میکند و باعث مصلوب شدن وی میشود.
به گزارش وب گاه گردشگری کجارو، برخی پژوهشگران بر این باورند که خرافات مربوط به نحسی عدد ۱۳ در دوران صفویان و پس از ورود فرهنگ غربی به ایران رایج شد. همچنین در برخی متون مذهبی از ادیان مختلف، داستانهایی قدیمی نقل شده که به یک حادثه طبیعی بزرگ در روز سیزده نوروز اشاره دارند؛ حادثهای که منجر به از دست دادن جان بسیاری از انسانها شد.
این در حالی است که در ایران باستان عدد ۱۳ نشان از پیروزی و بهروزی بوده است. همچنین به گفته پژوهشگران عددها از نظر شرعی و عقلی نمیتوانند نحس یا خوشیمن باشند و اتفاقهای خوب و بد تنها از اعمال و رفتار انسانها نشأت میگیرند.