به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، اسم اعظم در بین امتهای پیشین نیز مطرح بوده است. به اعتقاد شیعه، اسم اعظم یکی از اسماء خداوند است که با بر زبان آوردن آن درخواست گوینده برآورده میشود.
بنابر روایت ایرنا، اسم اعظم، اسمی الهی است که جامع، مرجع و منتهای همه اسما و صفات الهی به شمار میرود و همه حقایق را در بردارد. (المیزان، ج۸،ص۳۵۴)
دیدگاههای مختلف درباره حقیقت اسم اعظم
بسیاری از مفسران، آن را بر اساس ظاهر روایات، ترکیبی از حروف و الفاظ دانستهاند.
برخی اسم اعظم را اسمی معین نمیدانند. بلکه معتقدند هر اسمی که بنده غرق در معرفت الهی و انقطاع فکر و عقل از غیر خدا بر زبان آورد، اسم اعظم است. (شرح اسماءاللّه الحسنی، ص۹۲)
اماات فراوانی وارد شده که به برخی اشاره میکنیم:
امام عسکری (ع) فرمود: «بسم اللَّه الرحمن الرحیم»، به اسم اعظم نزدیکتر است از سیاهی چشم به سفیدی آن.(بحارالانوار، ج۷۸، ص۳۷۱)
در برخی روایات گفتن یکصد مرتبه «بسم اللَّه الرحمن الرحیم، لاحول ولا قوه الاّ باللَّه العلیّ العظیم» بعد از نماز صبح را اسم اعظم الهی گفتهاند.
در روایاتی نیز نامهای مقدّس دیگری از نامهای خداوند و اسمای حسنی را اسم اعظم گفتهاند.(بحارالانوار، ج۹۰، ص۲۲۳)
امام باقر(ع) فرمود: نام اعظم خدا هفتاد و سه حرف است که آصف یک حرف آن را میدانست و آن را به زبان آورد. (بحارالأنوار، ج۱۴، ص۱۱۳)
بنابراین اگر کسی اسم اعظم خداوند را داشته باشد، آثاری در او ایجاد میشود که هر دعایی کند مستجاب شده و قادر به تصرف در جهان طبیعت میشود.