به گزارش خبرآنلاین روزنامه اعتماد نوشت: این اتفاق چند ماه پس از انتخاب زهران ممدانی به عنوان شهردار نیویورک رخ داده است. فردی که این روزها تلاش میکند با استفاده حداکثری از تریبون فوتبال خودش را بیشتر پروموت کند. واکنش رسانهها به این تلاش اما تبدیل به یک جنگ رسانهای شده است.
به عنوان مثال نشریه گاردین در مورد حضور ممدانی در استادیومها و واکنشهای فوتبالی وسیع گزارشی ستایشگرانه منتشر کرد و نوشت: «وقتی میپرسید آیا نیویورک دچار تب جام جهانی شده است یا خیر، یک نام زیاد شنیده میشود و آن نام لیونل مسی نیست. آدیتیا شتی که در حوزه فناوری اطلاعات کار میکند، گفت: این حس به ویژه به خاطر مشارکت [زهران ممدانی، شهردار نیویورک] ایجاد شده است که مثل یک میزبان برای مردم عمل میکند. این فرد همراه لاله عمادی است که در بخش سلامت کار میکند و هر چند یک فوتبالی شدید نیست، اما کاملا غرق در جام جهانی شده است.
او گفت: حس رفاقت و همدلی برای بیرون رفتن و تماشای مسابقه، مرا فوقالعاده هیجانزده کرده است. احساس میکنم شهر کار بسیار بزرگی برای بیرون کشیدن مردم و به حرکت درآوردن آنها انجام داده است. شهردار کلی توص پلیس (NYPD) رای آورد، اما فشار مسابقات جام جهانی او را مجبور کرد که با شیفتهای ۱۲ ساعته اجباری برای پلیس نیویورک موافقت کند؛ موضوعی که ناامیدی برخی حامیان چپگرای او را به همراه داشت. برخی ناظران معتقدند او استاد پروپاگانداست و در عمل به دستاورد خاصی نمیرسد. یکی از تحلیلگران در این رابطه نوشته: راه انداختن کمپینهای پر سر و صدا در شبکههای اجتماعی علیه فیفا با عنوان «پایان طمع» (Game Over Greed) دستاورد ساختاری نداشته است.
فیفا کار خود را جلو برد و قیمتها به شدت بالا ماند. ممدانی درنهایت فقط توانست هزار بلیت ۵۰ دلاری (از طریق قرعهکشی) برای شهری با ۸ میلیون جمعیت بگیرد؛ این کار بیشتر یک «نمایش تبلیغاتی» است تا حل واقعی مشکل گرانی مسابقات برای طبقه کارگر. به نظر میرسد جام جهانی و در راس آن نیویورک به عنوان یکی از شهرهای میزبان عرصه یک نبرد بزرگ سیاسی بین دو جناح مختلف شده است.
17302