هر پینهای دستان پدر بسته، مجاهدتی بس بزرگ است برای آنکه ذرهای از لطافت دستان فرزندانش کاسته نشود؛ هر نگاه حسرت بار پدر به آنچه میخواسته و نخریده، تلاشی است برای آنکه چشمان فرزندان در برابر دستیابی به خواستههایش برق بیشتری زند؛ هر میزان خمیدگی کمر پدر، محصول کوشش اوست تا فرزندانش سرفرازتر از قبل باشند؛ هر ساقه موی سپید پدر، نشانهای از خیال ناآرامِ او در سالهای متمادی بوده، تا خیالِ ما آرام گیرد.
یازدهمین روز بهار گذشت. این ایام امروز جوانان فراوانی نوبهار زندگی مشترکشان را آغاز میکنند. امروز اندکی بیش از پیش پدرها را یاد کنیم و این تکیه گاه محکم زندگیمان را قدردان باشیم؛ تکیه گاهی که تا ابد در کنارمان نیست و چه افسوس میخورند، آنهایی که امروز به جای بوسیدن روی پدر، سنگ قبرش را میشویند و برایش خیرات میدهند.
هر پینهای دستان پدر بسته، مجاهدتی بس بزرگ است برای آنکه ذرهای از لطافت دستان فرزندانش کاسته نشود؛ هر نگاه حسرت بار پدر به آنچه میخواسته و نخریده، تلاشی است برای آنکه چشمان فرزندانB1%D8%A7%D9%86%D8%AF-%D9%87%D9%85%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%B4%D9%86%DA%AF-%D8%A8%D8%A7-%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88-%DB%8C%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%B2%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86-%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88%DB%8C”>منبع: تابناک