امام هیچ گاه حاضر نشد بی جهت به افراد امتیاز دهد و در برابر خواستههای ناعادلانه ایشان، سر خم نکرد. آن حضرت اساساً حکومت را برای تحقق عدالت در همه ابعادش پذیرفت و آن را جز در این مسیر، نمیخواست و هدف آن حضرت از پذیرش حکومت، برپایی عدالت بود.
آنگاه که سیاهی شب، آسمان خاموش کوفه را فرا گرفته بود، علی آمد و آخرین اذان سرخ را تا اوج عروج پرواز داد و در محراب محبوب به نماز ايستاد. لحظه ای بعد، سر بر آستان دوست گذاشت تا خویش را تا ابد، رستگار سازد و زمانه را داغدار خويش نمايد. ويژه نامه خورشيد عدالت مرهمی است بر سينه های داغدار عاشقان علی.
به گزارش «تابناک»؛ على ـ علیه السلام ـ در تقواى دینى و عبادت حق یگانه بود، پیغمبر اکرم ـ صلى الله علیه و آله ـ در پاسخ کسانى که نزدش از تندى على ـ علیه السلام ـ گله مىکردند، میفرمود: «على را سرزنش نکنید، زیرا او شیفته خداست.»
ابودردا صحابى، پیکر آن حضرت را در یکى از نخلستان هاى مدینه دید که مانند چوب خشک افتاده است. براى اطلاع به خانه آن حضرت آمد و به همسر گرامى وى که دختر پیغمبر اکرم ـ صلى الله علیه و آله ـ بود، درگذشت همسرش را تسلیت گفت، دختر پیغمبر ـ صلى الله علیه و آله ـ فرمود:دن یاران، این گونه شکوه کرد: «به خدا قسم! این مساله، دل را میمیراند و اندوه و غصه میآورد که این گروه بر باطل خویش، متحدند و شما بر حق خویش، پراکنده اید.»
امام خمینی در مورد مظلومیت امیرالمؤمنین ـ علیه السلام ـ چنین فرمود: «امیرالمؤمنین سلام الله علیه در صدر اسلام، مظلومتر از هر حاکمی در هر وقت بود؛ آن قدر اذیتش میکردند. همان مقدسها ایستادند مقابل. گفتند: باید قرآن را بالای نیزه کرد؛ اگر چنان چه قبول نکنی، چه خواهیم کرد؛ مجبورش کردند به این که قبول کند. بعد هم تکفیرش کردند؛ گفتند: توبه کن؛ تو کافر شده ای.»