نمای باز و ثابت از تکههای ساختمانی فرو ریخته، تلی از خاک، بتون و آهن، بلدیزری که باید آوار را جمع کند و امدادگرانی که گاهی در گوشه و گاهی در متن تصویر دیده میشوند؛ اینها همه اطلاعات تصویری است که ٨ روز در ٢۴ ساعت شبکه خبر تلویزیون به میلیونها بیننده منتقل میکرد، بدون اینکه حتی با زاویه دیدهای متنوع به بیننده اطلاعات بیشتری دهد.
به گزارش سیتنا، مجید سعیدی – عکاس – با این مقدمه در «اعتماد» نوشت: چند روز نمای ثابت و تکراری تمام تصویری بود که تلویزیون ایران از این ساختمان فروریخته پخش میکرد و تنها در روزهای آخر پخش زنده، کمی تغییر ایجاد شد و از زوایای دیگری نیز تصاویری تهیه میشد. یک روز کلاهی از زیر آوار پیدا شد، روزی کپسول آتشنشانی و روزی دیگر هم پیکر آتشنشانان و شهروندانی که لحظه فرو ریختن این ساختمان عظیم تجاری در آنجا حضور داشتند؛ تا به روز هشتم رسیدیم و تمامی پیکرها پیدا شد و باز کوهی از آوار ماند و دوربین پخش زنده صدا و سیما.