به گزارش ورزش سه، این به یکی از سنت‌های همیشگی جام جهانی تبدیل شده است، درست مانند گلایه دروازه‌بان‌ها از توپ جدید مسابقات. هر چهار سال، چند شگفتی رخ می‌دهد، یکی دو مدعی بزرگ حذف می‌شوند و دوباره این جمله‌ها تکرار می‌شود که «سلطه اروپا در حال پایان است» یا «قدرت‌های سنتی فوتبال دیگر بپایی به‌طور مداوم مقابل یکدیگر قرار بگیرند و تجربه مسابقات سطح بالا را به دست آورند. در مقابل، رقابت‌های قاره‌ای در سایر نقاط جهان یا از نظر کیفیت تیم‌ها ضعیف‌تر هستند یا از نظر زمان‌بندی و سازماندهی با مشکلات فراوان روبه‌رو می‌شوند. شاید یکی از راه‌حل‌ها، برگزاری تورنمنت‌های مشترک میان کنفدراسیون‌های غیراروپایی باشد تا تعداد مسابقات باکیفیت برای این کشورها افزایش یابد.

در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا، از هشت تیم یک‌چهارم نهایی تنها یک تیم غیراروپایی حضور داشت؛ برزیل که در نهایت نیز قهرمان شد. اگر آن زمان از کسی می‌پرسیدید که ۳۲ سال بعد، در جام جهانی بعدی که دوباره در آمریکای شمالی برگزار می‌شود، چند تیم غیراروپایی به جمع هشت تیم برتر خواهند رسید، احتمالاً اگر پاسخ «دو تیم» را می‌داد، بیش از حد محافظه‌کار به نظر می‌رسید.

اما واقعیت امروز دقیقاً همین است. تغییر بزرگی در توازن قدرت فوتبال جهان رخ نداده است و هنوز هم اروپا بر فوتبال ملی جهان سلطه دارد.