به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، این از ژرفترین پیامهای قرآن درباره مدیریت بحران، ترس و فشارهای شدید روحی و اجتماعی است:
«أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (سوره رعد، آیه ۲۸)
این آیه نشان میدهد که آرامش حقیقی در لحظاتی حاصل میشود که عقل و احساس انسان تحت فشار شدید قرار دارند؛ یعنی زمانی که شرایط بیرونی آشفته، آینده نامعلوم و تهدیدها جدی هستند.
در میدانهای سخت، از جنگها گرفته تا بحرانهای بزرگ، انسان با دو نوع تهدید مواجه میشود: تهدید خارجی و تهدید درونی. تهدید خارجی شامل خطرها، فشارها، تحریمها، حملات یا شرایط دشوار است. اما تهدید درونی همان اضطراب، ترس، ناامیدی و فروپاشی روانی است. قرآن کریم بیش از آنکه بر دشمن بیرونی تمرکز کند، به «مدیریت دشمن درونی» یعنی ترس و اضطراب میپردازد.
در این آیه میگوید:
سرچشمهی آرامش درونی «ذکر خدا» است. ذکر در قرآن فقط تکرار لفظ به انسان یادآوری میکند که «قدرت حقیقی از آنِ خداست». این آگاهی ذهن را از بزرگنمایی خطر و ترس رها میکند. در تاریخ اسلام بارها دیده شده که حتی در شرایطی که از نظر ظاهر شرایط سخت بوده، ذکر خدا سربازان و مردم را از فروپاشی نجات داده است. این یاد خدا به انسان میآموزد که نتیجه در دست خداست، نه در دست تهدیدها؛ و این نگاه، نقطه آغاز آرامش در بحران است.
در نتیجه باید گفت:
آیهی ۲۸ سوره رعد نسخهای است برای روزهای سخت، جنگها، تهدیدهای بزرگ و شرایطی که انسان در ظاهر هیچ تکیهگاهی ندارد. ذکر خدا نه ابزار نظامی است، نه تاکتیک؛ بلکه عامل ثبات روان، تمرکز، امید و جلوگیری از تسلیم شدن است. قرآن میگوید اگر دل با خدا پیوند داشته باشد، حتی در سختترین میدانها نیز میتواند آرام بماند، تصمیم درست بگیرد و از فروپاشی درونی نجات یابد.
منبع:حوزه