به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در آخرین روز از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، صعود تیم ملی ایران به یک معادله چندمجهولی گره خورد؛ هر نتیجهای جز تساوی در دیدار دو تیم الجزایر و اتریش، ایران را به مرحله حذفی میفرستاد. اما در نهایت، بازی با نتیجه مساوی ۳-۳ خاتمه یافت تا هر دو تیم حریف صعود کنند و ایران حذف شود.
به نقل از ورزش سه، در پی این اتفاق، رسانهها و افکار عمومی در ایران، نحوه بازی دو تیم را محکوم کرده و برچسب «تبانی» و «بازی ناجوانمردانه» به آن زدند با این مانیفست که اتریش یا الجزایر باید صعود خود را فدای «عدالت فوتبالی» و شادی ملت ایران میکردند.
اما تاریخ فوتبال و ریاضیات حاکم بر آن، داستان دیگری میگویند.
انگیزه اضافی الجزایر برای نبردن!
وقتی بازی به دقیقه ۶۰ رسید و نتیجه ۲ بر ۲ شد، هر دو تیم عملاً به خواستهشان رسیده بودند. اتریش با این نتیجه به عنوان تیم دوم صعود میکرد و الجزایر هم یکی از بهترین تیمهای سوم میشد. طبیعی بود که ریسک کمتر شود و هر دو تیم بیشتر مراقب باشند تا چیزی را از دست ندهند.
اما داستان از جایی تغییر کرد که ریاض محرز در دقیقه ۹۰+۳ گل سوم الجزایر را زد.ه عقلانی» برآمده از ریاضیات جدول است، نه تبانیِ پشت پرده.
مغالطه فداکاری در ورزش حرفهای
محکوم کردن الجزایر و اتریش توسط رسانههای ایرانی، ناشی از یک مغالطه احساسی است. «بازی جوانمردانه» به معنای عدم تقلب ،دوپینگ و تبانی است، نه انتحار تاکتیکی برای نجات یک تیم ثالث.
حقیقت تلخ فوتبال حرفهای این است؛ تیمی که سرنوشت صعودش را به ساق پا و تصمیم دیگران گره بزند، محکوم به فناست. ایران صعود خود را در بازیهای گذشته و با دست خود از دست داده بود. سیستم مسابقات گاهی چنین خلاءهای استراتژیکی ایجاد میکند و در دنیای رئالیسم ورزشی، هر تیمی کلاه خودش را میچسبد.
الجزایر که خود ۴۴ سال پیش قربانی بزرگ این محاسبات بیرحمانه بود، امروز در قامت یک بازیگر عاقل، همان کاری را کرد که منطق فوتبال حکم میکرد.درسی بزرگ برای فوتبال ایران که یاد بگیرد سرنوشت را باید در زمین خودی رقم زد، نه در زمین دیگران.
257 251