«ناکارآمدی» و «تصور از ناکارآمدی» دو امر مهم و ریشه چالش زای اتفاقات این روزهای کشور است، زیرا متاسفانه به دلیل عدم توجه کافی و صادقانه به موضوع «کارآمدی مسئولان» آ که بهانههای متعددی هم برای آن آمده ـ باعث شده تا تصور افراد جامعه نسبت به کارکردهای حاکمیتی غیر کامل و مخدوش باشد.
تابناک _ بدون اغراق باید پذیرفت، در زمانه کنونی، جامعه ایرانی دوران متفاوتی را تجربه میکند. در این دوران، نسلی به دوره جوانی و بلوغ فکری و اقتصادی و اجتماعی پا گذاشته که تفاوتهای بنیادینی با نسلهای گذشته خود دارند. این نسل از نوجوانان و جوانان ایرانی، به رغم تفاوتهایی که در سلیقه و طرز تفکر و سبک زندگی با یکدیگر دارند، در یک موضوع کاملا مشترک هستند و آن اینکه «ذهن پرسشگر و جویای حقیقت» بیشتر این نوجوانان و جوانان به راحتی و با روشها و متدهای مرسوم قانع نمیگردد.
اگر به تحولات اجتماعی و سیاسی اخیر هم دقیق نگاه شود، کاملا آشکار است که این اذهان پرسشگر و جویای حقیقت، با انبوهی از ابهامات و سوالات مواجه بوده که غلیان همه این ابهامات و آثار ناشی از آن در ایام اخیر کاملا مشهود بود. اگر بخواهیم با نگاهی درونگرا و جدا از عوامل چالش زای بیرونی به این امر توجه داشته باشیم، پی میبریم که اعتقاد برخی افراد جامعه ایرانی به ناکارآمدی برخی از رویهها و افراد مسئول موجب شده با تعمیم جزء به کل، امر ذهنی خود را امری لایتغیر دانسته و گفتوگو و سخن درباره اصلاح و تغییر روندها و رویه هر جا کارآمدی نباشد، مشروعیت از بین خواهد رفت»؛ لذا باید گفت در کنار همه موضوعاتی که به عنوان راهکار حل بحران دیده میشود، به امر «کارامدی و روزآمدی» باید نگاه ویژه تری داشت، چون میتواند ریشهای از بسیاری بحرانهای بعدی هم جلوگیری کند.
همچنین گفتوگوی حاکمیت و مردم و درک متقابل این دو از شرایط یکدیگر برای یافتن راه حلها و همچنین توجه به تخصص افراد در انتخاب مسئولین و نظارت بر کارایی و کارآمدی آنان، همگی از موضوعات مهم دیگری هستند که میتوانند راهکارهای مفیدی برای جلوگیری از بحرانهای بعدی باشند