به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دعای ندبه میراث جاودان امام صادق علیهالسلام برای شیعیان است؛ دعایی که به اصلیترین معارف اسلام یعنی مهدویت میپردازد.
بنابر روایت تسنیم، آغاز دعا با نام بردن از انبیای الهی و شرح جایگاه رسالت آنان، از آدم علیهالسلام تا پیامبران اولوالعزم، درواقع مقدمهای است برای ترسیم یک خط ممتد هدایت. دعا رسالت آنان را «وسیله رسیدن به خدا و راه جلب رضوان الهی» معرفی میکند؛ یعنی هر پیامبر حلقهای از زنجیره هدایت است که بشر را به سمت مقصد الهی سوق میدهد. سپس با تعبیری عمیق ادامه میدهد که خداوند «یک نگهبان و پاسدار دین را پس از دیگری قرار داد؛ از زمانی به زمانی دیگر» تا دین برپا بماند، حجت بر مردم تمام شود، و حق از جایگاه خودش کنار نرود. این تداوم هدایت، معنای همان سنت الهی است که اجازه نمیدهد زمین هیچگاه از حجت الهی خالی بماند.
در ادامۀ دعا، حکمت این استمرار روشن میشود: تا باطل بر اهلش غلبه نکند و کسی روز قیامت نگوید «چرا پیامبری هشداردهنده نفرستادی و چرا براایی حکومت خداوند بر زمین ـ بر عهده دارد. پیامبران اولوالعزم این مأموریت را با قدرت و ثبات ادامه میدهند تا انسان را به قله توحید و عدالت نزدیک کنند. در غدیر، این مسیر الهی از نبوت به امامت پیوند میخورد؛ نقطهای که ولایت، تداوم و تضمین آن خط رسالت میشود. و سرانجام، این جریان قدسی در دست آخرین وصی، امام عصر عجّلاللهتعالیفرجهالشریف، به کاملترین شکل خود میرسد؛ تحقق نهایی همان وعده ازلی خداوند که زمین را به بندگان صالحش میسپارد و حق را بر سراسر عالم حاکم میکند.
با این تعریف، دعای ندبه یک نقشه یا راهبرد کلان از تاریخ هدایت ارائه میدهد؛ راهبردی که آغاز آن با آدم است، در پیامبران بزرگ استحکام مییابد و در غدیر به امامت پیوند میخورد. این مسیر در نهایت به دست امام عصر به تحقق کامل وعدۀ الهی یعنی استقرار عدالت و حاکمیت حق در سراسر زمین میانجامد.