مجموعه «افعی تهران» بعد از گذشت ۱۳ قسمت و در حالی که نسبت به دیگر آثار در حال پخش نمایش خانگی، موفقتر جلوه کرد، به پایان میرسد.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، در رکود و ضعف اغلب تولیدات نمایش خانگی طی ماههای اخیر که باعث شده این مدیوم از محصولاتی بسیار باکیفیت و پربیننده خالی شود، مجموعه «افعی تهران» بیش از دیگر سریالها، توجهات را به خود جلب کرده و دارای مخاطبی فراوانتر است. این سریال که فردا چهارشنبه با پخش قسمت چهاردهم به پایان میرسد، به خلاف آنچه مصطلح شده، یک درام جنایی نیست، بلکه از نظر ژانری، بیش از هرچیز ویژگیهای یک کمدی-درام روانشناسانه را دارد که البته در بعضی قسمتها، مایههای معمایی و جنایی نیز در آن گنجانده شده است.
اگرچه تا پیش از پخش قسمت پایانی، به نظر میرسد «افعی تهران» به نام شخصیت محوریاش نامگذاری نشده، ولی این اثر را میتوان سریالی بر پایه کاراکتر «آرمان بیانی» دانست که عمده جذابیت آن نیز به طراحی پر از جزییات و همدلیبرانگیز این شخصیت برمیگردد. با وجودی که میتوان حدس زد احتمالا قصه «افعی تهران» با پخش قسمت چهاردهم به پایانی کامل میرسد، اما شخصیت اصلی این اثر به اندازهای جالب و دنبالکردنی طراحی شده که بشود حدس زد احتمالا مخاطبان برای ادامه آن تمایل داشته باشند.
دوگانه تربیتی «آرمان»
مجموعه «افعی تهران» را از نظر مسائل تربیتی، اثری با محتوای دوگانه میتوان دانست. خط اصلی که سریال در اغلب سکانسها دنبال میکند، تداوم آسیبهای روانی ایام کودکی در بزرگسالی و اثرات منفی آن در زندگی شغلی و زناشویی افراد است. در کنار این مسئله مهم و قابل توجه، این مجموعه اهمیت بذل توجه لازم و مناسب به کودکان را نیز که در دنیای امروز، با والدینی پرکار و کمتوجه روبرویند، گوشزد میکند.
در مقابل، «افعی تهران» نوعی فردگرایی را ترویج میکند که شکل افراطیتر آن از گفتمانهای روانشناسانه زرد مسلط در فضای شبکههای اجتماعی است. «آرمان بیانی» چه در توضیح جهانبینی و دلیل تصمیماتش در اتاق درمان و چه در خارج از آن، مروج این ایدههاست که نشانههای واضحی دارد، از جمله: محاسبهگری رفتار اطرافیان، پالایش مدام آنان و قطع رابطه با برخی که برچسب «سمی» خوردهاند.
اینگونه گفتمانهای مسلط که در سریال مقدم و معادی به وفور یافت میشود، از جمله ایدههای آسیبزای این مجموعه است.
نویسنده: مصطفی قاسمیان