به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ثنویین (دوگانه پرستان) (۱) همانند ایرانیان قدیم می گفتند: «آری، عالم ترکیبی از خیر و شر است و دو آفریننده دارد؛ زیرا اگر آفریننده، خوب باشد بدها را نمی آفریند و اگر بد باشد خوب ها و خیرها را ایجاد نمی کند».(۲)
اینها قائل به دو خالق بودند:
۱. خالق خیر.
۲. خالق شرّ. امنیت و سلامتی و صلح و دوستی و صفا و صمیمیت و محبت را از خالق خیر و دشمنی و خونریزی و جنگ و قحطی و بیماری را از خالق شرّ می دانستند.
لکن از نظر موحّدان و یگانه پرستان که توحیدی کامل تر از دیگران دارند، در این عالَم وجودی بنام شرّ مطلق نیست؛ بلکه همه چیز خیر است و نظامی احسن از این نظام آفرینش نیست، اگر چشم دوبین (لوچ) و مطالعات شرکآلود و تلقینات و تربیت های ناصحیح نباشد، در این عالم جز خیر دیده نمی شود، اینها که عالم را مرکب از خیر و شرّ می بینند احول(دوبین) هستند.
سؤالی که مطرح می شود این است که: اگر شرر می زند و آنها همه عدم هستند نه وجود، بیماری و مرگ حاصل از دریدن و گزیدن و گرفتار میکروب شدن و از بین رفتن گیاهان و کشتزارها ناشی از آفت، همه نیستی و فقدان هستند، پس امری وجودی نیستند تا منتسب به فاعلی باشند و ما برای آنها مثل ثنویه (دوگانه پرستان) خدائی و خالقی جداگانه انتخاب و اختیار کنیم. (۴)
پی نوشت:
(۱). برای اطلاع بیشتر درباره ثنویت (دوگانه پرستی) می توانید به مجموعه آثار استاد شهید مطهری- عدل الهی، مطهری، مرتضی، صدرا، تهران، چاپ: چهارم، ۱۳۸۳ شمسی، ج ۱، ص ۸۸، ثنویت رجوع کنید.
(۲). همان.
(۳). همان، ص ۱۵۰، شرّ، عدمی است.
(۴). گردآوری از کتاب: اخلاق اسلامی در نهج البلاغه، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: اکبر خادم الذاکرین، نسل جوان، قم، ۱۳۸۵ شمسی، چاپ: اول، ج ۱، ص ۲۸۶.
منبع:ابنا از پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی