خبرآنلاین- شهادت رهبر فرزانه انقلاب را نمیتوان تنها از منظر فقدان یک شخصیت سیاسی یا مذهبی روایت کرد. آنچه امروز در برابر تاریخ قرار دارد، ارزیابی میراثی است که در چهار دهه گذشته بر امنیت، جایگاه منطقهای و اعتماد به نفس ملی ایران بر جای گذاشت.
شاید مهمترین وجه این میراث، پایان دادن به یک دغدغه تاریخی باشد؛ دغدغهای که از آغاز سده نوزدهم میلادی و با شکستهای ایران در جنگهای قفقاز، همواره بر ذهن دولتهای ایرانی سایه افکنده بود: چگونه میتوان از تمامیت ارضی و استقلال کشور در برابر قدرتهای بزرگ پاسداری کرد؟
در بیش از دو قرن گذشته، دولتهای مختلف ایران، با گرایشها و رویکردهای متفاوت، هر یک به شیوهای به دنبال پاسخ به این پرسش بودند. گاه راهحل را در سازش با قدرتهای خارجی جستوجو کردند، گاه در نوسازی ارتش و زمانی در ائتلافهای بینالمللی اما تجربه تاریخی نشان داد که هیچیک نتوانست نگرانی دیرینه ایرانیان از تکرار تجاوز و تحمیل اراده بیگانگان را به طور کامل از میان بردارد.
آنچه در دوران رهبری آیتالله شهید سیدملی به شمار میرود که در گزاره معروف ایشان که «دوران بزن در رو تمام شده است» متبلور است. این تغییر پس از دو سده، احساس خودباوری و اعتماد به توان داخلی را برای ایران و ایرانی به ارمغان آورد.
یاد رهبر شهید با شناخت دقیق و استمرار همان اندیشهای ماندگار خواهد شد که امنیت، عزت و استقلال ایران را حاصل اتکای همزمان به مردم، خرد، ایمان و همه مؤلفههای قدرت ملی میدانست. این میراث، فارغ از فراز و فرودهای سیاسی، برگی زرین از تجربه تاریخی معاصر ایران خواهد ماند و در داوری آیندگان جایگاهی ویژه خواهد داشت.
315