به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مرضیه کشوری مشاور و روانشناس خانواده در چند اصل ساده به خانوادهها کمک میکند چه در شرایط جنگی و چه در موارد دیگر، اگر در یک ساختمان همراه خانواده همسر زندگی میکنند، آرامش داشته باشند.
بنابر روایت فارس، «اولین نکتهٔ مهم، مسئلهٔ پذیرش است. برای زن و شوهر، بهویژه در شرایط کنونی و در شهرهای بزرگ، حالت ایدهآل این است که زندگی مستقلی داشته باشند. اما واقعیت این است که گاهی شرایط اقتصادی یا خانوادگی، حتی شرایطی مثل جنگ چنین امکانی را نمیدهد؛ مثلاً همسر دانشجو است، درآمد یا سرمایهٔ کافی برای خانهٔ مستقل وجود ندارد، یا نیاز به مراقبت از والدین، سلامت و امنیت در شرایط جنگی مطرح است.»
اجبار هم شیرین میشود اگر…
از نظر کشوری نوع نگاه ما، میتواند اولین گام را مؤثریاست قاطی زندگی…!
«در گام بعد، نیاز به حد و مرزگذاری وجود دارد. این حدومرز نباید بیش از حد سفت یا کاملاً بیاثر باشد. برخی افراد بهجای تنظیم هوشمندانهٔ روابط، با صراحت و تندی واکنش نشان میدهند؛ مثلاً وقتی خانوادهٔ همسر بدون اطلاع به دیدارشان میآیند، با لحن اعتراضآمیز میگویند: «چرا زنگ نزدید؟ ما آماده نبودیم.» اما فرد دانا و زیرک، بدون عجله و با رفتار خود، مرزها را مشخص میکند؛ نه با انتقاد و گلایهٔ مستقیم، بلکه با روشهای محترمانه» یک مثال خوب «بهعنوان نمونه، اگر مادرشوهر انتظار دارد عروس هر روز به او سر بزند، لازم نیست با عصبانیت بگوید «من خدمتکار شما نیستم»، بلکه میتواند با برنامهریزی و گفتوگوی محترمانه، این انتظار را مدیریت کند؛ مثلاً با تعیین روزهای مشخص برای دیدار یا تماس تلفنی.» «در واقع، این تنظیم رابطهٔ محترمانه و آگاهانه است که هم آرامش را حفظ میکند و هم احترام متقابل را زنده نگه میدارد.»