به گزارش خبرآنلاین، به نقل از دیجیاتو، امروزه، ما با یک صفحه سفید و یک نوار جستجوی ساده خو گرفتهایم که در کسری از ثانیه، پاسخ هر سوالی را از میان میلیاردها صفحه وب بیرون میکشد. اما پیش از آنکه گوگل (Google) در سال 1998 با الگوریتم جادویی «پیجرنک» (PageRank) خود، نظم را به این هرجومرج بیاورد، جستجو در اینترنت یک ماجراجویی واقعی، خستهکننده و گاهی ناامیدکننده بود. در آن روزها، پیدا کردن اطلاعات نیازمند دانستن آدرسهای دقیق (URL) یا تکیه بر لیستهای دستنویس و دهانبهدهان بود.
این مقاله، یک سفر در زمان به دوران پیشا-گوگل است؛ به دورانی که صدای خراشیده مودمهای دایالآپ (Dial-up) موسیقی متن ورود به دنیای دیجیتال بود و مهندسان جوان در دانشگاههای مختلف جهان، در حال ساختن اولین چراغقوهها برای روشن کردن این تاریکی بیانتها بودند. از آرچی تا آلتاویستا، بیایید ببینیم انسانها در دهه 90 چگونه راه خود را در اینترنت پیدا میکردند.
آرچی (Archie): تولد اولین جستجوگر در زیرزمین دانشگاه مکگیل
تاریخچه جستجو در اینترنت با وب شروع نمیشود، بلکه به دوران پیش از اختراع شبکه جهانی وب (WWW) برمیگردد. در سال 1نترنت با یک صفحه کاملاً سفید و یک لوگوی رنگی جایگزین شد و عصر طلایی موتورهای اولیه به پایان رسید.
هوش مصنوعی: پایان عصر جستجوی کلیدواژهای
تاریخ همیشه در حال تکرار است. همانطور که گوگل با الگوریتمهای هوشمندتر خود به دوران موتورهای جستجوی مکانیکی دهه 90 پایان داد، امروز ما در آستانه یک تغییر پارادایم دیگر هستیم. با ظهور هوش مصنوعی مولد (Generative AI) و ابزارهایی مانند ChatGPT، Perplexity و موتورهای جستجوی مبتنی بر هوش مصنوعی، مفهوم «جستجو» به طور بنیادین در حال تغییر است. ما دیگر لیستی از لینکهای آبی را زیر و رو نمیکنیم تا خودمان اطلاعات را استخراج کنیم؛ بلکه هوش مصنوعی میلیونها سند را در کسری از ثانیه میخواند، تحلیل میکند و یک پاسخ مستقیم، محاورهای و شخصیسازیشده به ما ارائه میدهد. عصر طلایی موتورهای جستجوی سنتی، جای خود را به عصر «موتورهای پاسخدهی» و استدلال ماشینی میدهد.
۵۸۵۸