به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ایسنا نوشت: «من در حدود ۳۰ سال پایانی عمر همایون خرم افتخار معاشرت با او را داشتم. با وجود شهرتی که داشت، بیش از هر چیز تشنه آن بود که اندیشه و مبانی فکریاش عمیقاً درک شود، نه اینکه فقط آثارش را دوست داشته باشند. امیدوارم در کنار لذت بردن از موسیقی همایون خرم، پژوهشهای آگاهانه و جدی نیز درباره شخصیت، اندیشه و آثار این هنرمند بزرگ انجام شود. این همان آرزویی بود که او در دل داشت.»
این جملهها بخشی از صحبتهای میرعلیرضا میرعلینقی ـ منتقد و پژوهشگر حوزه تاریخ موسیقی ـ درباره همایون خرم است که در مناسبت تولد این نوازنده برجسته ویولن و چهره ماندگار موسیقی ایران (زاده ۹ تیر ۱۳۰۹ ـ درگذشت ۲۸ دی ۱۳۹۱) مطرح کرد.
همایون خرم از برجستهترین آهنگسازان، نوازندگان ویولن و چهرههای تأثیرگذار موسیقی معاصر ایران بود. او از شاگردان ممتاز ابوالحسن صبا به شمار میرفت و با تکیه بر آموزههای استاد خود، سبکی شخصی در آهنگسازی و نوازندگی پدید آورد که تلفیقی از اصالت موسیقی دستگاهی ایران و بیان ملودیکِ روان و مردمپسند بود.
خرم از دهه ۱۳۳۰ با برنامههای رادیویی، بهویژه برنامه «گلی واقعی از همایون خرم تأثیر پذیرفته است. آنچه ما در وجود او ستایش میکنیم، بخشی ریشه در استعداد و سرشت ذاتی او داشت و بخشی دیگر حاصل سالها تلاش طاقتفرسا، کار مداوم و عشق بیپایان به موسیقی بود. چنین ترکیبی را در نسلهای بعد یا نمیبینم یا بسیار کمتر میبینم.
او افزود: البته باید میان تقلید و تأثیرپذیری تفاوت قائل شد. همایون خرم مقلدان بسیاری دارد، اما تأثیرپذیری واقعی چیز دیگری است. تأثیرپذیری یعنی هنرمند آموزههایی را از استاد خود بگیرد و سپس آنها را به شکلی تازه و خلاقانه بازآفرینی کند؛ درست مانند فرزندی که از والدینش متولد میشود. او کپی پدر و مادرش نیست، اما شباهتهایی با آنها دارد. این زایش و آفرینش هنری را، دستکم من، در مورد آثار متأثر از همایون خرم کمتر میبینم. به همین دلیل، جایگاه استاد همایون خرم همچنان جایگاهی محفوظ، یگانه و فردی باقی مانده است.
243