محمود حکیمی را آن نوجوانهایی که در خانههایشان کتاب بود، میشناسند. به واسطه آثارش هم سوادشان بیشتر شد و هم با دین و تاریخ آشناتر شدند. امروز محمود حکیمی از دنیا رفت.
سرویس فرهنگی؛ تابناک- همیشه متواضع بود و آرام. اما وقتی سر صحبت باز میشد، با شوق کلی خاطره تعریف میکرد. جوری که انگار در جهان هیچکار دیگری ندارد و وقتش فقط برای شما است. همین ویژگی بود که میشد به حرفهایش دل داد. درست معلمهایی که در دوران مدرسه جوری با شاگردشان حرف میزدند که انگار هیچ فرد دیگری در این مدرسه مهم نیست. محمود حکیمی معلم بود و ذهن شاگردهایش را حفظ بود و میدانست که کجا باید چه بگوید تا حرفش بیشترین تاثیر را داشته باشد. حالا در بامداد امروز جمعه 30 شهریور، دیگر برای او هم باید بگوییم: روانشاد محمود حکیمی. شاید آقای حکیمی از میان ما رفته باشد. اما آثارش هنوز هست؛ زنده و تاثیرگذار.
دوران کودکی سخت
محمود حکیمی ایران ماند و در تمام این سالها یا تدریس کرد و یا کتاب نوشت. او به واسطه فعالیتهایش در ذهن چند نسل از ایرانیها زنده خواهد ماند.