به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، امام علی(علیه السلام) در حکمت ۱۴۷ «نهج البلاغه» بعد از ذکر اهمیت علم و علما و برتری علم بر مال و ثروت می فرماید: ([بدان ای کمیل] در اینجا علمِ فراوانی است ـ و با دست اشاره به سینه مبارکش کرد)؛ «هَا إِنَّ هَاهُنَا لَعِلْماً جَمّاً ـ وَ أَشَارَ بِیَدِهِ إِلَی صَدْرِهِ». سپس فرمود: (ای کاش افراد لایقی برای آن می یافتم [تا به آنها تعلیم دهم])؛ «لَوْ أَصَبْتُ لَهُ حَمَلَةً».
منظور از این علم چه علمی است؟
به نظر می رسد علوم مربوط به صفات جمال و جلال خداوند و عرفان ذات مقدسش و اسرار جهان آفرینش و مقامات انبیاء و اولیاء و حوادث مربوط به آینده باشد که تحمل این علوم را همه کس ندارد؛ بلکه جمعی از پاکان و خاصان و اولیاء الله و اتقیاء می توانند حامل این علوم باشند و از آن به طور صحیح استفاده کنند.
امام باقر(علیه السلام) در حدیثی پرمعنایی در تفسیر واژه «صمد» در آیه «اللهُ الصَّمَدن، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، ۱۴۰۳ قمری، چاپ دوم، ج ۳، ص ۲۲۵، باب ۶ (التوحید و نفی الشریک و معنی الواحد و الأحد و الصمد و تفسیر سورة التوحید).
(۲). الخصال، ابن بابویه، محمد بن علی، محقق / مصحح: غفاری، علی اکبر، جامعه مدرسین، قم، ۱۳۶۲ شمسی، چاپ اول، ج ۱، ص ۱۱۳، (الفتن ثلاث)؛ روضة الواعظین و بصیرة المتعظین( ط – القدیمة)، فتال نیشابوری، محمد بن احمد، انتشارات رضی، ایران، قم، ۱۳۷۵ شمسی، چاپ اول، ج ۲، ص ۴۲۷، (مجلس فی ذکر المال و الولد)؛ بحار الأنوار، همان، ج ۲، ص ۱۰۷، باب ۱۵ (ذم علماء السوء و لزوم التحرز عنهم).
(۳). پیام امام امیر المؤمنین(علیه السلام)، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ اول، ج ۱۳، ص ۲۰۰./
منبع: شفقنا از پایگاه حضرت آیت الله مکارم