به گزارش خبرآنلاین، شاید این ایده شبیه به داستانهای علمیتخیلی به نظر برسد، اما برخی از متخصصان بهطور جدی پیشنهاد استفاده از پادماده (ماده ای با خاصیت دیامغناطیسی) را مطرح کردهاند تا انرژی عظیمی برای پیشرانش تولید کنند. این مفهوم درحالحاضر کاملاً تئوری است، اما این حقیقت که دو تن از تاثیرگذارترین چهرههای صنعت فضایی به آن توجه نشان دادهاند، اهمیت موضوع را دوچندان میکند.
به نقل از دیجیاتو، ایلان ماسک در پست خود اشاره کرده است که «در آینده، یک تریلیون برابرِ یک تریلیون دلار صرف تولید پادماده برای سفر به دیگر سیستمهای ستارهای خواهد شد.» در پاسخ به این ادعا، مدیر ناسا، با انتشار پستی کوتاه در پلتفرم ایکس بهطور قاطع اعلام کرده است: «من از پیشرانش با پادماده حمایت میکنم.»
ماسک و آیزاکمن در شرایطی به این ایده پرداختهاند که با آغاز عصر پروازهای فضایی تجاری و پیشرفتهای سریع تکنولوژی، مقاصدی که پیش از این غیرقابل دسترس به نظر میرسیدند، اکنون در بخش قابلدستیابی قرار گرفتهاند. برای مثال، ناسا امیدوار است تا دهه ۲۰۳۰ میلادی انسان را روی مریخ پیاده کند. اما برای سفر به فراتر از مرزهای منظومه شمسی و غلبه بر چالشهای فنی بتوانند این انرژی را به صورت ایمن مهار کنند، همچنان پابرجا خواهد بود.
با وجود این چالشهای فنی، برخی آژانسها و شرکتهای فضایی روی توسعه پیشرانش پادماده سرمایهگذاری کردهاند. یک استارتاپ کالیفرنیایی به نام Positron Dynamics ادعا میکند راهی برای تولید «پرتوهای شدیدی از پوزیترونهای سرد» (دوقلوی پادمادهای الکترونها) پیدا کرده است که میتواند کارایی موتورهای راکتی را تا ۱۰۰۰ برابر بیشتر از پیشرانهای یونی پیشرفته فعلی کند.
ناسا در طول سالها از تحقیقات تئوری در این زمینه حمایت کرده است، اما درحالحاضر بودجهای به توسعه سیستمهای پیشرانش پادماده اختصاص نمیدهد. با توجه به پاسخ آیزاکمن به ماسک، این رویکرد ممکن است تحت مدیریت او تغییر کند. بااینحال، از آنجایی که مدیر ناسا درحالحاضر تمرکز شدیدی روی بازگرداندن فضانوردان به ماه دارد، جاهطلبیهای این آژانس به این زودیها به خارج از منظومه شمسی گسترش نخواهد یافت.
5858