نگاهی به کارنامه دو ماهه انجمنهای هنری نهگانه نشان میدهد که صدای ناله مادران و فجایع «جنگ رمضان» در همهمه نشستهای بیثمر این نهادها گم شده است!
به گزارش خبرنگار مهر، در حالی که دو ماه از فجایع «جنگ تحمیلی رمضان» و شهادت مظلومانه کودکان مینابی میگذرد، انفعال انجمنهای هنری و روی آوردن آنها به دورهمیهای غیررسمی، این پرسش تلخ را برانگیخته است که آیا هنر دغدغهمند در میان محافل تشریفاتی به خاک سپرده شده است؟
پس از ۲ ماه که کشور درگیر جنگی تحمیلی و شهادت بسیاری از کودکان و مردم بیگناه بود، مدیران انجمنهای هنری (انجمن هنرمندان نقاش، انجمن صنفی طراحان گرافیک، انجمن تصویرگران، انجمن هنرمندان مجسمهساز، انجمن خوشنویسان، انجمن هنرمندان سفخونهای ریخته شده، مشغول تدارک دورهمیهای غیررسمی خود هستند و حتی زمانی که میتوانند در رویدادی همچون هفته گرافیک دست به کاری جدی شوند، از برگزاری آن امتناع میکنند. گویی صدای ناله مادران و تصویر آوار خانهها، در همهمه این نشستهای تشریفاتی گم شده است.
چگونه میتوان از هنر سخن گفت، وقتی قلمها در برابر خونِ به ناحق ریخته کودکان و مردم بیگناه ساکت ماندهاند؟ هنری که نسبت به ویرانی بیمارستانها و خانههای مردم بیتفاوت باشد، هنری مرده است.
زمان آن فرا رسیده که این انجمنها از حصار محافل خودساخته خارج شوند و به یاد آورند که رسالت اصلی هنر، ایستادن در کنار حقیقت و انسانیت است، نه سرگرم شدن به رویدادهای بیثمر، درست در لحظهای که تاریخ در حال قضاوتِ سکوتِ آنهاست.