به گزارش روزپلاس، خیلی از آنهایی که از سال ۱۴۰۱ با شعار «زن، زندگی، آزادی» دست به جنجال آفرینی زدند و به جای ماندن و به قول خودشان مبارزه کردن ترجیح دادند ترک وطن کنند، از یک جایی به بعد نسخه‌ای که از خارج برای داخلی‌ها پیچیدند، خط زدن مفهوم «زندگی» بود. آنها کنسرت رفتن مردم را حرام می‌دانستند، جعای آزادی زورگویی خودشان را به دیگران دیکته و مفهوم آزادی را به ابتذال می‌کشانند.
‌
باید چه کرد؟
‌
شاید راه عبور از این فضای خشن و فرساینده، نه در عقب‌نشینی‌های پراکنده، که در کنار هم ماندن باشد. تهدید و خفت‌گیری مجازی معمولاً از همان‌جایی شروع می‌شود که فرد احساس می‌کند تنهاست و راهی جز سکوت یا عقب‌کشیدن ندارد. اما وقتی این تنهایی شکسته می‌شود و تصمیم‌ها رنگ جمعی به خود می‌گیرند، قدرت فشار هم به‌تدریج کمرنگ می‌شود. ادامه دادن کار حرفه‌ای، ساده نیست، اما وقتی به انتخابی مشترک تبدیل شود، دیگر به‌سادگی نمی‌توان آن را هدف تهدید قرار داد. زورگویی بیش از آن‌که از قدرت تغذیه کند، از ترس جان می‌گیرد و جایی که ترس مجال ماندن پیدا نکند، این فشارها هم دیر یا زود فرسوده می‌شوند.