فوتبال ایران سال‌هاست از یک چرخه معیوب رنج می‌برد؛ چرخه‌که فاصله دو قطب سنتی فوتبال ایران با قدرت‌های آسیایی هر سال بیشتر شود. باشگاه‌های بزرگ با ثبات، برنامه و نگاه بلندمدت ساخته می‌شوند، نه با تغییرات شتاب‌زده، مذاکرات نمایشی و تصمیم‌هایی که بیش از آنکه به موفقیت فنی فکر کنند، در خدمت مدیریت روزمره هستند.

شاید بزرگ‌ترین نگرانی این باشد که استقلال و پرسپولیس دیگر برای فتح آسیا مدیریت نمی‌شوند؛ بلکه فقط برای گذراندن یک فصل دیگر و حفظ آرامش مدیران اداره می‌شوند. اگر چنین باشد، این تنها یک تغییر سرمربی نیست؛ آغاز پروژه‌ای است که در نهایت، بزرگ‌ترین سرمایه‌های فوتبال ایران را از جایگاه واقعی‌شان دور خواهد کرد.