به گزارش روزپلاس، ساخت فیلم پرتره درباره یک شخصیت، رخدادی مرسوم در سینما است. فیلم «کوچ» نیز در همین گونه قرار می‌گیرد اما فرق «کوچ» با نمونه‌های مشابه در این است ما درباره قسمتی از یک شخصیت صحبت می‌کنیم که برای مخاطب آشنا نیست. عموما پرداخت‌های بیوگرافیک درباره شخصیت‌ها و به خصوص شهدا به روزگار پاسط دهد و بلند کند. کاری که محمد اسفندیاری انجام داده است، حسن و عیبی دارد. حسن‌اش این است که یک بار فضا را تجربه کرده و پیش زمینه بصری و فکری به مخاطب داده است ولی این عیب هم وجود دارد مخاطبان فیلم 2 دسته می‌شوند؛ یا فیلم کوتاه را دیده‌اند و یا ندیده‌اند.

آنها که ندیده‌اند پیش زمینه‌ای ندارند و شاید تا پایان فیلم متوجه نشوند که این فیلم، زندگی قاسم سلیمانی است. آنهایی که فیلم کوتاه را دیده‌اند مقایسه می‌کنند که طبعا این مقایسه خوب نیست چون تصویر اولیه در فیلم کوتاه دست‌شان آمده است و حال، فیلم حالت تکراری برایشان پیدا می‌کند. انگار تکرار مکرراتی پیش رویشان است و ممکن است جزئیاتی را با هم مقایسه کنند که به نفع فیلم و به نفع فیلمساز نباشد و برداشت ذهنی را مغشوش کند. این یک نکته جدید در مورد کار این فیلمساز است که قبلا توسط شخص دیگری تجربه نشده است.