به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، بسیاری از تنشها و سوءتفاهمها در روابط انسانی، نه از رویِ شناختِ مستقیم، بلکه از دلِ باورها و گرایشهایِ شکلگرفته در ذهنِ افراد نشأت میگیرد. این موضوع که چگونه شنیدهها، عادتهای ذهنی و عدمِ مراقبت از باطن، ما را به سمتِ قضاوتهایِ ناصواب سوق داده و بدونِ آنکه خود بدانیم، اراده و رفتارمان را تحتِ تأثیر قرار میدهد؛ موضوعی که درکِ آن، گامی اساسی در جهتِ بهبودِ روابط و خودشناسی است.
بنابر روایت حوزه، حجتالاسلام والمسلمین محمد هادی فلاح، کارشناس اخلاق، در ادامه به بررسی ریشههای درونیِ قضاوتهای افراد میپردازند.
انسان حافظ علی الدوام اراده خودش نیست بهتدریج و بهصورت مستمر دچار شکلگیری ارادهها و گرایشهایی میشود که گاه بدون آنکه خود متوجه باشد، درونی شده و به رفتار او جهت میدهند.
به عنوان مثال، ممکن است فردی هرگز شما را از نزدیک ندیده باشد و هیچگونه مواجهه یا تعامل مستقیمی با شما نداشته باشد؛ اما از طریق »
مشکل اینجاست که چنین فردی درباره دیگران، حقی برای آنان قائل نیست و از زاویهای یکسویه و قضاوتگرانه به رفتارهایشان مینگرد. در نتیجه، جدل و مجادلهای غیر احسن شکل میگیرد؛ نه بر اساس واقعیت بیرونی، بلکه بر پایه آنچه پیشتر در ذهن و دل او شکل گرفته است.
حرف اصلی این است: انسان با هر چیزی که در بیرون، درون، ذهن و قلب خود با آن حشر و نشر داشته باشد، از همان جنس نیز بار میآید. بنابراین، باید مراقبت کرد که با هر سخن، هر شخص و هر فضای ذهنی یا درونی مأنوس نشویم تا اثر نامطلوب آنها در ما رسوب نکند. این همان تقوا، پرهیز و مراقبتی است که انسان باید نسبت به نفس خویش داشته باشد؛ نوعی «کشیک دادن» بر درون خود تا گرفتار عادتهای ناسالم و مجادلات ناصواب نشود.
برای شنیدن صوت، اینجا کلیک کنید.