به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، وقتی ما معتقد باشیم که سرنوشت انسانها در علم و قضا و قدر الهی مشخص شده، دعا کردن چه فایده ای دارد!؟ اولا: منظور از قضا و قدر این است که هر پدیده و هر حادثه ای در عالم «علت» و «اندازه ای» دارد و چیزی بدون علت و اندازه معیّن بوجود نمی آید. بر این اساس سرنوشت انسان نیز بر اساس اسباب و عللی محقّق می گردد که «دعا کردن» از جمله این اسباب است. به عبارتی دیگر دعا یکی از علل این جهان است که در سرنوشت انسان مؤثر است.
بنابر روایت شیعه نیوز، این تصور که دعا کردن و توقع تغییر سرنوشت و امور ما با این عقیده که سرنوشت ما در علم و قضا و قدر الهی تعیین شده، منافات دارد، تصوری نادرست می باشد که از عدم شناخت حقیقت قضا و قدر و جایگاه دعا در این مسأله ناشی می شود. اگر لازمه ی قضا و قدر الهی این است که «هر کس با سرنوشتی معین و تغییرناپذیر از مادر متولد می شود و تلاش برای تغییر سرنوشت امری بیهوده می باشد!»، نه تنها دعا بلکه سایر اعمال انسان نیز فایده ای نخواهد داشت.
اما این تفسیر از قضا و قدر صحیح نمی باشد و مورد تأیید اوب، دیلمی، حسن بن محمد، ترجمه: مسترحمی، انتشارات مصطفوی، تهران، ۱۳۴۹ هـ ش، چاپ سوم، ج ۲، ص ۱۶۹.
(۱۱). الکافی، همان، ج ۲، ص ۴۷۳، ح ۲.
(۱۲). پیدایش مذاهب، مکارم شیرازی، ناصر، انتشارات مدرسه الامام علی بن ابی طالب(علیه السلام)، قم، ۱۳۸۴ هـ ش، چاپ اول، ص ۱۰۵ و ۱۰۶.
(۱۳). مثال های زیبای قرآن، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: علیان نژادی، ابوالقاسم، انتشارات نسل جوان، قم، ۱۳۸۲ هـ ش، چاپ اول، ج ۱، ص ۲۸۰.
(۱۴). والاترین بندگان، مکارم شیرازی، ناصر، انتشارات نسل جوان، قم، ۱۳۸۳ هـ ش، چاپ اول، ص ۲۳۲.
(۱۵). بحارالانوار، همان، ج ۹۵، ص ۱۲۰.
(۱۶). والاترین بندگان، همان، ص ۲۳۴.
(۱۷). پیدایش مذاهب، همان، ص ۱۰۶.
(۱۸). همان، ص ۱۰۷.