در دوران تحول‌آفرین کنونی، هوش مصنوعی نه‌تنها ابزار جدیدی در خدمت انسان‌هاست، بلکه به موضوعی بنیادین در فلسفه، اخن حال، حتی در سناریوهای خوش‌بینانه، نگران هدف و معنا برای انسان‌ها هستم. اگر هوش مصنوعی در تقریباً همه چیز بهتر از ما شود—علم، هنر، حتی تعاملات انسانی—چه نقشی برای ما باقی می‌ماند؟

  گاهی تصور می‌کنم مثل این است که در یک باغ‌وحش آرام زندگی می‌کنیم. مراقبت می‌شویم، ولی بی‌اهمیت هستیم.

  پیامدهای اجتماعی هم نگران‌کننده‌اند. چرا کسی باید به دیدگاه انسانی علاقه‌مند باشد وقتی هوش مصنوعی بینش برتری ارائه می‌دهد؟ روابط انسانی و تخصص ممکن است منسوخ شوند، حتی اگر نیازهای مادی‌ ما برآورده شود.
پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
رهبری در حرم امام: مخالفت صریح با طرح آمریکایی ها در مذاکرات / دفاع از غنی سازی داخلی / (خطاب به امریکا) چرا دخالت می کنید؟ ایران غنی‌سازی داشته باشد یا نداشته باشد، به شما چه؟

 عصر ایران؛ محمد حسن گودرزی-