برخی تصاویر، روایتگر یک لحظه نیستند بلکه حافظه تاریخاند. درست مانند عکسی که مرتضی آخوندی از خاکسپاری شهدای مدرسه شجره طیبه ثبت کرد؛ تصویری که امروز برنده بهترین عکس جهان شده است.
خبرگزاری مهر – مجله مهر؛ عطیه جواره: چشمانم روی صفحه تلفن همراهم میخکوب شده است. اعلانهای پیدرپی، یکی پس از دیگری روی صفحه ظاهر میشوند، اما انگار هیچکدام وجود ندارند؛ دیدگانم فقط همان یک عکس را میبینند. نور صفحه را بیشتر میکنم و چند لحظه بعد دوباره آن را کم میکنم. تصویر را از ابتدا نگاه میکنم و بیاختیار شروع به شمردن میکنم؛ یک… دو… سه… چهار… پنج… تعدادشان زیاد است؛ آنقدر زیاد که از جایی به بعد، دیگر اعداد معنای خود را از دست میدهند. گوشی را افقی میکنم تا هیچ جزئیاتی از این قاب از نظرم پنهان نماند. هرچه بیشتر خیره میشوم، قلبم سنگینتر میشود و بغض آرامآرام راه گلویم را میبندد.
در گوشهای از تصویر، مادرانی ایستادهاند که آخرین وداعشان را کنار مزار فرزندانشان انجام میدهند. کمی آنطرفتر، پدری که قامتش زیر بار داغ دختر کوچکش خم شده است، بیحرکت کنار یکی از همان قبرها نشسته و احتمالا چند قدم آنسوتر، پسربچهای همانطور که خود را روی خاک انداخته و نمیدانم برای کدام عزیزش، برای برادر یا خواهرش، اشک میریزد اما نگاه خیسش به خاکی دوخته شده که میخواهد به جای او، عزیزش را در آغوش بکشد.