رهبر شهیدمان، در پیشاپیش این قافله، عزیزترین سرمایه خویش را پیش از همه نثار اسلام کرد و این، رسم جبهه ایمان است؛ پیش از آنکه دیگران را به میدان فراخواند، خود در صف نخست ایثار میایستد.
یادداشت مهمان_لیلا اسدی، وکیل پایه یک دادگستری: روز دهم ماه رمضان سال ۱۴۰۴، روزی بود که تاریخ، بر پیشانی خویش داغی ابدی نهاد و آسمان، جامه ماتم بر تن کرد. سحرگاه آن روز، بانگ جانسوزی برخاست که حضرت آیتالله سیدعلی حسینی خامنهای، رهبر حکیم و فرزانه انقلاب اسلامی، به تیغ اشقیای روزگار، از خاک به افلاک کوچ و در میعادگاه شهیدان آرام گرفته است. خبری که گویی قرنها در سینه زمان نهفته بود تا ناگهان بر جان عالم فرود آید.
جهان اسلام در سوگ بزرگمردی نشست که تمامی لشکر ابلیس برای خاموش ساختن چراغ وجودش همقسم شده بوران، با بانگِ «یا لثارات الخامنهای»، پردههای غفلت را خواهند درید و آنان را که هشدارهای پیاپی امام شهید درباره مذاکره با آمریکا را به سستی گرفتند، به بیداری فراخواهند خواند.
و منافقان داخلی، آنگونه که خداوند در آیه ۵۷ سوره انفال وعده فرموده است، در برابر دیدگان همگان رسوا خواهند شد.
آنگاه، به تعبیر رهبر شهید، مردمِ مبعوث، فصل پایان را رقم خواهند زد و کار را به سرانجام خواهند رساند.
سیده فاطمه سادات کیایی