عصر ایران ؛ علی خیرآبادی – گاهی فوتبال فقط درباره تاکتیک، مالکیت توپ یا کیفیت فنی نیست. گاهی همه چیز در یک اشتباه، یک سوت و یک پرچم خلاصه میشود؛ جزئیاتی که میان حذف و بقا مرز میکشند. پرتغال برابر کرواسی، همه اینها را یکجا تجربه کرد.
آنها در آستانه سقوط بودند. کرواسی با همان آرامش همیشگی، مسابقه را به سمتی برده بود که دوست داشت؛ کنترل ریتم، بستن فضاها و کشاندن حریف به اضطراب. هر دقیقهای که سپری میشد، عقربههای ساعت بیشتر از آنکه به سود پرتغال حرکت کنند، به پایان یکی از آخرین رؤیاهای کریستیانو رونالدو نزدیک میشدند.
تا اینکه فوتبال، مثل همیشه، ناگهان مسیرش را عوض کرد.
یک خطای ناشیانه روی مدافع میانی پرتغال، داور را به نقطه پنالتی رساند؛ اشتباهی که شاید مدافع کرواسی سالها آن را با خود مرور کند. در چنین لحظهای، هیچکس بهتر از رونالدو برای ایستادن پشت توپ وجود نداشت. او بدون کوچکترین تردید ضربهاش را به گل تبدیل کرد؛ نه با هیجان اغراقآمیز، بلکه با خونسردی مردی که بارها چنین صحنههایی را زندگی کرده است.
گل تساوی فقط نتیجه را تغییر نداد؛ جریان بازی را هم عوض کرد. پرتغال دوباره باور کرد که میتواند زنده بماند.
با این حال، خود رونالدو فرصت نداشت پایان این داستان را از داخل زمین ببیند. روبرتو مارتینز در دقیقه ۸۰ تصمیم گرفت کاپیتانش را بیرون بکشد؛ تصمیمی که از نگاه و واکنش رونالدو th.random() * newsList.length);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
