به گزارش روزپلاس، در میان اشعاری که درباره وطن سروده شده‌اند، به‌ویژه آثاری که در دوران هشت ساله دفاع ایران در برابر رژیم بعث عراق شکل گرفتند و امروز در قالب «ادبیات پایداری» شناخته می‌شوند، شعر «دوباره می‌سازمت وطن» سروده سیمین بهبهانی جایگاه ویژه‌ای دارد. این شعر که در سال ۱۳۶۰ و در سال‌های آغازین جنگ سروده شد، از زمان انتشودن عملکرد روشنفکران و اهالی فرهنگ و هنر در برابر فداکاری‌های واقعی مردم عادی ایران، که با جوانها و جانهای خود وطن را زنده کرده و میکنند؛ مردمانی پاک و نازنین و خوب و مهربان که بار ساختن و نگهداری وطن، واقعاً بر دوش آنهاست…

سیمین در میانه شعرش تاکید می‌کند که فتح با خون آن مردمی است که طفل مکتب و مدرسه نرفته شان برای درآوردن لقمه ای نان، خاک از دکانها می‌روبد. مردمی که در تلاش بسیار برای برکشیدن خود، هیچ تردیدی ندارند؛ و این خود بیان مدرن و معاصری است از آیه ۵ سوره قصص «وَنُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ / و ما اراده داشتیم که بر آن طایفه ضعیف نگهداشته شده در آن سرزمین منّت گذارده و آنها را پیشوایان (مردمان) قرار دهیم و وارث (ملک و جاه فرعونیان) گردانیم.»