به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مسئلهی ظهور امام عصر عجلالله تعالی فرجهالشریف، در واقع همان وعدهی بزرگی است که در همهی ادیان الهی به آن اشاره شده است؛ وعدهای که فقط خبر از آینده نیست، بلکه امید به برقراری عدالت و حاکمیت حق در سراسر جهان را زنده نگه میدارد. به همین خاطر، موضوع «موعود» یکی از پایههای مهم کتابهای آسمانی به حساب میآید؛ حقیقتی که با بیانهای مختلف، دل مؤمنان را به آیندهای روشن گره میزند. این وعده، انسان را از ناامیدی بیرون میآورد و او را به سمت خودسازی، آمادگی و ایستادگی در برابر ظلم حرکت میدهد؛ چون تحقق آن، نتیجهی همهی تلاشهایی است که در طول تاریخ برای برپا شدن عدالت انجام شده است.
اما باید دقت کرد که ظهور، یک اتفاق معمولی و شبیه تغییرات رایج در دنیا نیست. این واقعه با کمکهای الهی و جلوههایی از قدرت غیبی همراه است و نمیشود آن را فقط با تحلیلهای فلسفی یا اجتماعی توضیح داد. با این حال، گاهی بعضیها ظهور را شبیه همان «مدینهی فاضله»ای میبینند که فلاات معمول دنیاست.
وقتی این روایات را کنار هم میگذاریم، یک نکته مهم روشن میشود: نمیشود ظهور را فقط با تحلیلهای معمول سیاسی و اجتماعی فهمید. اینطور نیست که صرفاً یک رهبر بزرگ بیاید و با برنامهریزی انسانی دنیا را اصلاح کند؛ بلکه پای امدادهای الهی و حضور مستقیم ملائکه در میان است، و همین موضوع، آن را به یک تحول بیسابقه تبدیل میکند.
این نگاه یک اثر مهم روی فهم ما از «انتظار» دارد. اگر باور کنیم که ملائکه هم در این مسیر حضور دارند و منتظر آن لحظهاند، دیگر انتظار فقط یک حالت ذهنی یا احساسی نیست، بلکه به یک آمادگی واقعی تبدیل میشود. یعنی انسان باید خودش را در جبههای ببیند که هم یاران زمینی در آن هستند و هم سپاه آسمانی و قرار است در کنار هم، وعدهی بزرگ الهی را محقق کنند.
منبع:تسنیم