ما شاگردان موکب‌های عراق بودیم

یادداشت مهمان، حاتم ابتسام: اگر بخواهم یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای اربعین را نام ببرم، روی عظمت این گردهمایی یا حتی همدلی ملت‌ها دست نمی‌گذارم. به نظرم مهم‌تر از همه این است که مردم عراق، به ویژه نجفی‌ها و کربلایی‌ها، به ما یاد دادند چگونه یک اجتماع بزرگ شیعی را اداره کنیم.

آن‌ها به ما یاد دادند خدمت کردن یعنی چه. یاد دادند موکب‌داری فقط ساختن سازه‌های بزرگ، نورپردازی، تشریفات و کار شکلی نیست. یاد دادند می‌شود فقط یک کلمن آب داشت، یا فقط چند بسته دستمال کاغذی، کنار مسیر ایستاد و خالصانه گف چیزی به آن خواهد افزود. داریم روزبه‌روز برای عصر ظهور آماده‌تر می‌شویم.

اگر امروز در برگزاری اجتماع‌های میلیونی موفق‌تر از گذشته‌ایم، اگر آستانه تحملمان بیشتر شده، اگر بهتر کنار هم می‌ایستیم، اگر بهتر خدمت می‌کنیم و اگر بهتر همدیگر را تحمل می‌کنیم، بخشی از آن را مدیون مردم عراق هستیم.

آن‌ها معلمان خوبی برای ما بودند. و امیدوارم همان‌گونه که ما از آنان آموختیم، ما نیز بتوانیم تجربه‌ها و داشته‌های خود را با آنان و با همه شیعیان جهان شریک شویم. امت، وقتی امت می‌شود که اعضایش از یکدیگر بیاموزند.

شاید همه این تمرین‌ها، همه این آموختن‌ها و همه این تجربه‌های مشترک، مقدمه روزی باشد که باید در مقیاسی بزرگ‌تر کنار هم بایستیم؛ روزی که شیعیان جهان باید معنای واقعی وحدت، خدمت، ایثار و همدلی را به نمایش بگذارند. اگر آن روز برسد، هیچ‌یک از این تجربه‌ها بیهوده نبوده است.