به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در حالی که بریتانیا با شور و شوق فراوان خود را برای «سال ملی خواندن» آماده میکند تا شاید شکوهِ از دست رفتهی کتابخوانی را به نسل جدید بازگرداند، سایهای سنگین بر این رویداد سایه افکنده است. آمارهای اخیر «بنیاد ملی سواد» تکاندهنده است: اشتیاق به مطالعه در میان کودکان و نوجوانان به پایینترین سطح خود در دو دههی اخیر رسیده است. در این میان، والدینی که نگران عقبماندن فرزندانشان از جهانِ واژهها هستند، بهراحتی در دام وعدههایی میافتند که ادعا میکنند یادگیری خواندن را «هک» کردهاند. اما آیا واقعاً راهی میانبُر برای پیمودن مسیر پیچیدهی ذهن تا متن وجود دارد؟
بحران واژگانی در عصر دیجیتال کاهش میل به مطالعه، فراتر از یک تغییر سلیقهی ساده است؛ این یک تهدید برای زیرساختهای فکری نسل آینده محسوب میشود. کتابها تنها حامل داستان نیستند، بلکه آزمایشگاههای زبانیاند. کودک در صفحات یک کتاب با واژگان نادر و ساختارهای دستوری پیچیدهای روبهرو میشود که هرگز در گفتوگوهای روزمره یا ویدئوهای کوتاه شبکههای اجتماعی شنیدهle=”text-align:justify”>۴. هیاهوی دیجیتال
جدیدترین ترندِ فضای مجازی، پررنگ کردن چند حرف اول کلمات است تا مثلاً چشم را هدایت کند. علیرغم جذابیت بصری، آزمایشهای کنترلشده نشان میدهند که این روش نه سرعت مطالعه را بالا میبرد و نه درک مطلب را. این تنها یک «ترجیح شخصی» است که در ترازوی علم، وزنی ندارد.
ما به عنوان شیفتگان دنیای کتاب باید بپذیریم که یادگیری زبان مکتوب، سفری طولانی است. میانبُرها شاید برای مدتی اضطراب والدین را تسکین دهند، اما در نهایت، این «تمرینِ مداوم» و «مواجهه با لذتِ کشف واژههاست» که یک کودک را به یک خوانندهی مادامالعمر تبدیل میکند. در دنیایی که همه چیز با یک کلیک جابهجا میشود، اجازه ندهیم مهارت خواندن، قربانیِ توهمِ سرعت شود. کتابخوانی یک ماراتن است، نه یک دوی سرعت.
منبع:ایبنا