عصر ایران _ نیما نوروزی _ یکی از مهمترین بحرانهایی که امروز ایران با آن دستبهگریبان است، بحران آب و وضعیت ناپایدار کشاورزی کشور است. بخش بزرگی از کمآبی شدید ایران به شیوههای سنتی، بیبرنامه و گسترده کشاورزی بازمیگردد؛ کشاورزیای که همچنان در بسیاری از مناطق کشور با روشهایی متعلق به چند دهه گذشته اداره میشود.
این در حالی است که کاهش منابع آب زیرزمینی، برداشت بیرویه از سفرههای آب، گرمایش زمین، خشک شدن تالابها، کاهش آبدهی رودخانهها و سدسازیهای گسترده، شرایط را بسیار پیچیدهتر از گذشته کرده است. در چنین وضعیتی، ادامه کشاورزی سنتی و توسعه بیهدف سطح زیر کشت میتواند بحران آب را به یک ابرچالش ملی تبدیل کند؛ ابرچالشی که نشانههای آن از هماکنون آشکار شده است.
یکی از راهکارهای عبور از این بحران، واردات بخشی از مواد غذایی و محصولات کشاورزی پرمصرف، بهویژه محصولاتی مانند گندم و سایر کالاهای اساسی، از کشورهایی است که در تولید این محصولات مزیت نسبی دارند. با این حال، تجربه جنگها و تنشهای بینالمللی نشان داده که تکیه صرف بر چند کشور محدود مثل روسیه و اوکراین که در تولید گندم پیشرو هستند میتواند خطرناک باشد. جنگ روسیه و اوکراین نمونهای از همین مسئله بود که زنجیره تأمین بسیاری از محصولات کشاورزی را در جهان دچار اختلال کرد.
با وجود این، واردات محصولات کشاورزی از کشورهایی مانند آمریکا، در ازای const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();