۹ اسفند ۱۴۰۴ – ۰۷:۵۸
جشنواره ۴۴ فجر به یکی ازکماعتبارترین ادوار تاریخ این رویداد ملی تبدیل شد. حالا که بحث انتصاب دبیر دوره چهل و پنجم مطرح است، تکرار نام شاهسواری نه تنها منطقی نیست، بلکه تکرار یک اشتباه بزرگ است.
سرویس فرهنگ و هنر مشرق – جشنواره فیلم فجر در دو دوره اخیر با انتخاب منوچهر شاهسواری به عنوان دبیر، در ظاهر به دنبال ترمیم شکاف با بدنه سینما و بازگرداندن شور از دست رفته بود، اما آنچه در عمل رخ داد، نه ترمیم، بلکه تعمیق بحران بود. پرسش اصلی اینجاست: چرا این دورهها نه تنها به بهبود کیفیت منجر نشد، بلکه به یکی از کمفروغترین ادوار جشنواره تبدیل گشت؟
چهل و سومین جشنواره فیلم فجر در حالی از ۱۲ بهمن ۱۴۰۳ کار خود را آغاز کرد که پیش از آغاز رسمی، نخستین حاشیه بزرگ آن به خود دبیر جشنواره، منوچهر شاهسواری، گره خورده بود. شاهسواری که پیش از این سابقه مدیریت در خانه سینما را در کارنامه دارد، در شرایطی سکان هدایت این رویداد را به دست گرفت که خود در نشست خبری پیش از جشنواره، به صراحت از زمان اندک آمادهسازی ب معمولی تلویزیون که شاهسواری او را «بازوی جذب چهرهها» میدانست.
سالنهای نیمهخالی، غیبت ستارگان، اعتراض به پوستر با چهره علی نصیریان بدون اجازه، و اهدای جوایز به غایبان، همه نشاندهنده این است که شاهسواری نتوانست «خانه سینما» را حفظ کند؛ خانهای که خودش آن را با تمرکز قدرت و توجیههای سیاسی ویران کرد.
برای جشنواره ۴۵ نیاز به دبیر جدیدی است که هیئت انتخاب را برگرداند، به صدای سینماگران واقعی گوش دهد، از تحریم درس بگیرد و جشنواره را دوباره مردمی و هنری کند. تکرار شاهسواری یعنی تکرار بحران مشروعیت، سالنهای خالی و سیمرغهای بیصاحب. سینما ایران شایسته دبیر بهتری است.