۲۷ بهمن ۱۴۰۴ – ۱۸:۴۱
گزارشی از وضعیت پارادوکسیکال آنلاینشاپها و فشار روانی در شبکههای اجتماعی را در متن زیر بخوانید.
به گزارش مشرق، «عید نداریم، ولی دایرکت باز است»، «استوری پابلیک نخواهیم داشت؛ برای دیدن محصولات عدد ۸ را بفرستید»، «صورتهایمان دیگر نمیخندد، اما برای بوتاکس و فیشال وقت خالی داریم» این جملات، نه شوخیاند و نه استثنا.
اگر چند دقیقهای در اینستاگرام گشت بزنید، با انبوهی از همین پیامها مواجه میشوید؛ پیامهایی با فیلتر سیاه و سفید و موسیقی متن غمگین که تلاش میکنند در عین حضور و فعالیت، غیبتشان را نمایش دهند.
هم بگویند «هستیم» و هم تأکید کنند «ما فعالیتی نداریم» تا بتوانند درکنار ترس از حملات مجازی، روی طنابی سست و باریک میان بقا و برچسبخوردن حرکت کنند.
بخش قابلتوجهی از پیجهای فروش، خدمات و کسبوکارهای خرد، بعد از اتصال مجدد اینترنت پس از وقایع ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، ناخواسته وارد نوعی مارپیچ سکوت شدند؛ سکوتی که نه از جنس انفعال، بلکه محصول ترس است؛ ترس از حمله افراد حقیقی و ترولهای مجازی، از اسکرینشات، از موجهای هیجانی که ناگهان میآیند و مارهای از افراد که به آن کسبوکار وابستهاند.
چنین رویکردی در بلندمدت منطقی به نظر نمیرسد. درعینحال، این به معنای نادیدهگرفتن شرایط احساسی جامعه نیست. کسبوکارها میتوانند در لحن و شیوه ارائه خود ملاحظات زمانی را رعایت کنند؛ اما توقف کامل فعالیت اقتصادی، راهحل پایدار محسوب نمیشود.
اگر هم فشارهای سازمانیافته و تهدیدهای جدی وجود داشته باشد، رسیدگی حقوقی و قانونی به آنها ضروری است تا امنیت روانی کاربران حفظ شود. درنهایت جامعه برای ادامه مسیر خود نیازمند تعادل است، هم درک وضعیت عاطفی و اجتماعی و هم حفظ چرخه اقتصادی. بدون فعالیت اقتصادی، زیست روزمره مختل میشود و بدون امنیت روانی، فعالیت اقتصادی پایدار نخواهد ماند.»