۱۳ اسفند ۱۴۰۴ – ۰۴:۱۴

سه شبی میشود که محلههایی در تهران زیر بمباران و سروصدای پدافند و به تبع آن محلههایی در ایران، صحنه حضور خانوادههای ایرانی است که برای عزاداری امام شهید و پاسخ به لفاظیهای دشمن به خیابان میآیند.
به گزارش مشرق، آسمان که به تاریکی مایل میشود، در محلههای تهران جمعیتی آرام آرام از خانههایشان بیرون میآیند. پرچمهای کوچک و بزرگ در دستشان، لو میدهد که به قرار هرشب به سمت میدانهای شهر میروند. در میانشان کودک خردسال، خانم جوان، پیرمرد، پیرزن و مرد جوان دیده میشود.
سه شبی میشود که محلههایی در تهران زیر بمباران و سروصدای پدافند و به تبع آن محلههایی در ایران، صحنه حضور خانوادههای ایرانی است که برای عزاداری امام شهیدشان و پاسخ به لفاظیهای دشمن به خیابان میآیند.
برعکس فراخوانهای طراحی شده دشمنان ایران که جمعیتی یکدست و مهندسی شده را به خیابان فرستادند تا به اسم مردم، خیابانهای ایران را به جنگ تروریستی بکشانند، این شبها محلههای تهران شاهد حضور جمعیتی واقعی از مردم است که برای ابراز خشمشان به متجاوزان به ایران به خیابان آمدند و این حضور ورای تصور برای کسانی که چشم طمع به ایران دوختهاند، پیامی روشن دارد.
ن رقم خورده بود، تصویری واضح از مردم واقعی ایران را به نمایش گذاشت که زیر سایه بمباران دشمن و در شرایطی خاص، برای عزاداری امام شهیدشان به خیابان آمده بودند.
۳- حضور محلهای در شرایطی اتفاق میافتد که تهران زیر آتش بمباران و تهدیدات دشمنان ایران قرار دارد، اما با این حال جمعیتی چشمگیر به خیابان آمدند. جمعیتی که نشان میداد جمهوری اسلامی ایران همچنان سرمایه اجتماعی پای کارش را دارد، حتی اگر امام شهیدشان نیز نباشد برای عزاداری و پاسداشت خون او به خیابان خواهند آمد.
۴- نهایتاً آنکه جمهوری اسلامی توانست این حضور خیابانی مردم را به امضای خاص خود تبدیل کند. جمعیتی که تودهوار و در نبود رهبر شهیدشان، داغ او و فقدانش آنها را به خیابان و برای مبارزه با دشمن متجاوز به خیابان کشانده تا پیامی روشن را به دشمن برساند که ترور رهبران ارشد باعث نخواهد شد که مردم میدان را خالی کنند.
