از نخستین ساعات صبح، مصلی مملو از جمعیتی است که برای آخرین وداع آمدهاند؛ مردمی که با اشک و مقاومت روایتی متفاوت تر از همیشه از همبستگی و سوگواری را رقم میزنند.
خبرگزاری مهر – مجله مهر، عطیه جواره: با شنیدن صدای گریهای که در میان سیل جمعیت میپیچد، به گوشهای میروم تا بتوانم تصویر روشنتری از بدرقه آقای شهید ایران در مصلای امام خمینی(ره) روایت کنم. صدای نوحه در فضای مصلی طنینانداز میشود: «فی امانالله، در پناه ابیعبدالله.» چند زن که کمی جلوتر ایستادهاند، با شنیدن نوحه، بیاختیار شروع به سینهزنی میکنند و لحظاتی بعد روی زمین مینشینند؛ گویی دیگر توان ایستادن ندارند. نور ملایم آفتاب صبحگاهی بر چهره مردم نشسته است؛ نوری که گویی نوید روزی را میز هر زمان دیگری سخن رهبر شهیدشان را به خاطر بسپارند؛ همان جملهای که خطاب به آنان فرموده بود: «بچههای عزیز من، بدانید اگر درس نخوانید، نمیتوانید اثرگذار باشید. بیمایه فطیر است. باید درس بخوانید. اگر میخواهید افکار و پیشنهادهای خوبی داشته باشید، باید باسواد باشید.» این کودکان، اکنون پس از گذراندن روزهای جنگ، شاید بهتر از همیشه دریافته باشند که هیچ چیز، جای علم، آگاهی و خردورزی را برای خدمت به ایران نخواهد گرفت و این یکی از صدها توصیه رهبرشهید به امیدان این مملکت است. ناتوان از روایت تمامی صحنههای بینظیر و یگانه دیدار آخر؛ برای آخرین بار نگاهم را به سیل جمعیت میدوزم و برای آخرین بار صدای آقای شهید ایران در وجودم طنینانداز میشود: «وقت تمام شد. شما را دوست میداریم و برایتان دعا میکنم. خداوند انشاءالله شما را حفظ کند. والسلام علیکم و رحمهالله و برکاته.»