به گزارش روزپلاس، وضعیت نشر موسیقی در ایران بنابر اظهارات کارشناسان و فعالان این حوزه، در سال‌های اخیر چندان تعریفی نداشته است، اما در ماه‌های گذشته به نظر می‌رسد این وضعیت بحرانی‌تر شده است. انتشار موسیقی در کشورهایی که حقوق کپاز طریق همین زبان و مضامین شکل می‌گیرد.

کلا بخشی از آثاری که قرار است به‌صورت رسمی منتشر شوند، به دلیل فرآیند دریافت مجوز با چالش‌هایی روبه‌رو می‌شوند و همین باعث می‌شود بسیاری از ایده‌ها هیچ‌وقت به مرحله اجرا نرسند. در نتیجه، محصولی که در نهایت به مخاطب می‌رسد، گاهی با آنچه هنرمند در ذهن داشته فاصله دارد و به نوعی ناقص است.

نمونه‌هایی هم برای این موضوع وجود دارد. برای مثال، آرمین زارعی نشان داد تا چه اندازه می‌تواند مخاطب گسترده‌ای داشته باشد، چون مخاطبانش را از دوره‌ای با خود همراه کرده بود که آزادانه‌تر فعالیت می‌کرد و همان زبان و دغدغه‌هایی را بیان می‌کرد که نسل جوان با آن ارتباط برقرار می‌کرد.

حالا اگر همان نسل وارد یک سالن کنسرت شود و با هنرمندی مواجه شود که احساس کند حرف‌ها، زبان و دغدغه‌هایش هیچ نسبتی با زندگی او ندارد، طبیعی است که آن ارتباط شکل نگیرد و به‌تدریج ریزش مخاطب اتفاق بیفتد.