در ادامه تصویری از نقشه یک شبکه خانگی ساده را مشاهده میکنید. آیکون ابر نشاندهنده اینترنت و شبکه عمومی یا نشانی IP پروتکل اینترنتی است که قرار است فوروارد شود. این نشانی IP نماینده کل شبکه خانگی شما در برابر شبکه بیرونی است، یعنی چیزی شبیه نشانی خیابان در یک آدرس پستی است.
آدرس به رنگ قرمز 192.168.1.1 نشانگر روتر درون شبکه است. نشانیهای دیگر همگی متعلق به رایانههایی است که در انتهای تصویر مشاهده میشود. اگر نشانی IP عمومی شما شبیه به نشانی خیابان باشد، نشانیهای IP داخلی را میتوان مانند شمارههای واحدهای آپارتمان برای آن نشانی خیابانی دانست.
فوروارد کردن پورت
نمودار فوق یک سؤال جالب را مطرح میکند که شاید تاکنون به آن نیاندیشیده باشید. چگونه است که همه اطلاعات صحیح از اینترنت به دستگاه مختص خود، درون شبکه داخلی میرسند؟ اگر از وبسایت faradars.org روی لپتاپ خود بازدید کنید، وقتی نشانی IP عمومی شما از بیرون برای همه دستگاهها یکسان است چگونه است که این وبسایت دقیقاً روی لپتاپ و نه رایانه دسکتاپتان بارگذاری میشود؟
این اتفاقات به لطف نوعی مسیریابی جادویی که به نام «ترجمه آدرس شبکه» (Network Address Translation) یا به اختصار NAT شناخته میشود ممکن شده است. این کارکرد در سطح روتر اتفاق میافتد و NAT باسخ میدهد. همزمان میتوانید یک درخواست به پورت 80 ارسال کنید که روتر آن را به وبسرور در نشانی 192.168.1.150 میبرد و میتوانید به صورت ریموت لپتاپ خواهرتان را با VNC کنترل کنید و روتر شما را به لپتاپ خودتان در نشانی 192.168.1.200 متصل میسازد. به این ترتیب میتواند به سهولت به همه دستگاههایی که قاعده فوروارد کردن پورت را برایشان تنظیم کردهاید وصل شوید.
مفید بودن فوروارد کردن پورت به این موارد محدود نمیشود. میتوانید با استفاده از فوروارد کردن پورت، شمارههای پورت سرویسهای کنونی را برای روشنتر شدن اوضاع و راحتی کار تغییر دهید. برای نمونه تصور کنید دو وبسرور دارید که روی شبکه خانگیتان کار میکنند و میخواهید یکی از آنها به سادگی و سهولت در دسترس باشد. فرض کنید این سرور آبوهوا است که میخواهید افراد آن را به سادگی پیدا کنند و وبسرور دیگری نیز وجود دارد که برای پروژههای شخصی است.
منبع مقاله
انتهای رپرتاژ آگهی/