مهدی زارع در شرق نوشت: نمکزدایی از کف یک دریاچه سابقا پر از آب، راهحل عملی یا امکانپذیری برای مقابله با شورشدن آب دریاچهای مانند دریاچه ارومیه نیست. چالش اصلی، هزینه و مصرف انرژی مرتبط با نمکزدایی از چنین حجم بزرگی از آب شور است. انرژی مورد نیاز بسیار زیاد است و آب نمک حاصل (آب شور بسیار غلیظ) همچنان باید دفع شود و احتمالا مشکلات محیطزیستی بیشتری ایجاد میکند.
افزایش جریان آب شیرین، تمرکز اصلی برای احیای دریاچه ارومیه
بهجای نمکزدایی، تمرکز اصلی برای احیای دریاچه ارومیه، افزایش جریان آب شیرین است. این رویکردی طبیعیتر و پایدارتر است. احیای سطح آب دریاچه با اجازهدادن به رودخانهها برای جریان مجدد به آن، مؤثرترین راه برای کاهش شوری و احیای اکوسیستم آن است.
علاوه بر این، مشکل دریاچه ارومیه فقط نمک موجود در آب نیست، بلکه حجم عظیم نمکی است که رسوب کرده و با پایینرفتن آب، لایهای ضخیم نمکی در بستر دریاچه تشکیل داده است. نمکزدایی از رسوبات کف دریاچه کاری پیچیدهتر و دشوارتر است و احتمالا به نوعی «استخراج آب نمک» نیاز دارد که فرایندی متمرکز بر برداشت مواد معدنی است، نه احیای محیط زیست.
وقتی دریاچهای کاملا خشک شده و به دشت نمک تبدیل میشود، مشکل دیگر فقط شوری آب باقیمانده نیست، بلکه لایه عظیم نمک رسوبشده روی بستر دریاچه است. هیچ پروژه موفق و بزرگی که تلاش کرده باشد بستر دریاچه خشکشده را «شیرینزدundefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();