«خشکسالی» رهاورد خشکسازیهایی است که سر منشا آن بحران مدیریتی است. خشکی تالابها که به عنوان یک پدیده طبیعی از آن یاد میشود، یکی از چالشهای زیست محیطی است که صرفاً به دلیل کاهش بارشها اتفاق نیفتاده، بلکه این سوء مدیریتها بود که با قطع حق آبه تالابها سناریوی خشکسازی این جاذبههای حیات بخش را در کشور کلید زد.
به گزارش اطلاعات، سیروس زارع دبیر تشکل احیاء کنندگان تالاب بین المللی کمجان با اشاره به اینکه ایران تقریباً روی کمربند نیمه خشک زمین قرار گرفته، اظهار میکند: میانگین بارشها در گذشته ۳۳۰میلی متر و در حال حاضر ۲۵۰ میلیمتر است، این نشان میدهد که ما با دستکاریها و تخریب عرصههای طبیعی، جنگلها و مراتعمان را با آسیب جدی مواجه کردیم.
وی میگوید: ما با ندانم کاریهایمان شرایط طبیعی تقویت بارشها را با خلل مواجه کردیم و نتیجه این اقدامات ارزیابی نشده انسانی، منجر به نابودی داشتههای سرزمینیمان شده، منابع طبیعی و عرصههای محیط زیستی ارزانترین منابع سهل الوصول برای بارگذاری بیش از حد توان اکولوژیکی بر عرصههای طبیعی است و همین امر باعث شده که ما این داشتهها را از دست بدهیم و میزان بارشها را کم کنیم.
او معتقد است: وقتی میزان بارشها از ۳۳۰ به مرز ۲۵۰ میلیمتر و حتی کمتر از این رقم در بارشهای سالانه رسیده، نشان میدهد که ما مرتکب اشتباهات محاسباتی شده ایم، زیرا نتوانستیم عرصههایی را که به تقویت ابرها کمک میکردند، حفظ کنیم.