تجربه موفق چین در مهار بیابانزایی در منطقه خودمختار شینجیانگ نشان داده است که با برنامهریزی علمی، استفاده از فناوریهای نوین و مشارکت مردمی، میتوان حتی گستردهترین بیابانها را به سرزمینهای زنده و مولد تبدیل کرد. الگویی که میتواند برای کشورهایی چون ایران که با چالشهای مشابه اقلیمی و زیستمحیطی روبهرو هستند، الهامبخش باشد.
به گزارش ایرنا، منطقه شینجیانگ در شمالغرب چین، سالها تحت تأثیر گسترش بیابانهای وسیعی چون «تکله مکان» قرار داشت. اما در یک دهه اخیر، اجرای طرحهای نوآورانه و علمی برای مقابله با بیابانزایی، سیمای این منطقه را دگرگون کرده است.
این اقدامات، نه تنها مانع پیشروی شنهای روان شده، بلکه بستری برای توسعه کشاورزی و رونق معیشت ساکنان محلی فراهم آورده است؛ دستاوردی که اکنون از آن به عنوان «مدل شینجیانگ» یاد میشود.
احیای بیابانهای ووسو؛ تجربهای بومی با نتایج جهانی
رسانه خبری «سیجیتیان» چین مینویسد: منطقه «ووسو» در شینجیانگ با وسعتی حدود ۲۷ هزار هکتار، نمونهای موفق از همزیستی انسان و طبیعت است. پوشش گیاهی و مراتع این منطقه علاوه بر تثبیت خاک، نقش مهمی در جلوگیری از طوفانهای گرد و غبار و کاهش بادهای سرد زمستانی دارد. با بهبود شرایط طبیعی، دامداران محلی نیز توانستهاند از طریق پرورش شتر، گوسفند و گاو، درآمد خود را افزایش دهند و اقتصاد بومی منطقه را تقویت کنند.