قصه نویس مطرح ایرانی که سه سال پیش سکوت اختیار کرد و نوشتن را کنار گذاشت، حالا با آرامش و وقاری خاص از این تصمیم سخن میگوید. او معتقد است نوبت جوانترهاست تا داستانهای تازه بیافرینند و جهان را با کلماتشان رنگآمیزی کنند.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، هوشنگ مرادی کرمانی از پایان کار نوشتن خود خبر داده و به گفته خودش، سه سال نیز از گرفتن این چنین تصمیمی می گذرد. او گفته است که نوبت جوان ترهاست. اما پایان نویسندگی او به معنای پایان تأثیرش نیست؛ بلکه آغاز فصل جدیدی است که در آن میراث ادبی او همچنان زنده و پویا خواهد ماند.
قصهگوی کوچههای کرمان
هوشنگ مرادی کرمانی، متولد ۱۳۲۳ در روستای سیرچ کرمان، از همان کودکی با رنج و محرومیت آشنا بود. این آشنایی عمیق با زندگی ساده و صمیمی روستاییان و کودکان محروم، بعدها به جوهر اصلی داستانهایش تبدیل شد. او با قلمی ساده اما عمیق، دنیایی را به تصویر کشید که در آن کودکان با همه بیپناهیشان، قهرمانان کوچک زندگی بودند. آثاری مانند “قصههای مجید”، “خمره”، “مربای شیرین” و “شما که غریبه نیستید” نه تنها برای کودکان و نوجوانان، بلکه برای بزرگسالان نیز به ویژه در سیاست ایرانی، این اتفاق کمتر رخ میدهد. سیاستمداران، قدرت را تا آخرین دم زندگی میخواهند. آنها، بر خلاف هنرمندان، به ندرت حاضر میشوند جای خود را به جوانترها بدهند. برای آنها، ماندن بر سریر قدرت، گویی تنها هدف است؛ حتی اگر این ماندن به قیمت فرسودگی و تکرار تمام شود.
مرادی کرمانی، با کنار گذاشتن قلم، درس بزرگی به همه ما میدهد: هنر، عشق، مدیریت، خدمت و قدرت، نه برای انحصار، که برای به اشتراک گذاشتن است. او با این کار، نه تنها به جوانترها فرصت میدهد، بلکه نشان میدهد که میراث واقعی یک انسان، در داستانهایی است که از او باقی میماند… و این که به قول هوشنگ مرادی کرمانی، ماندنگاری در تکثر نیست.