قنات؛ راه نجات ایران در عصر تشنگی

آنچه من در این باب می‌نویسم قطعا تخصصی نیست و باید کسانی که در این زمینه تجربه دارند سخن بگویند؛

پروین قائمی در خبرآنلاین نوشت: اما من تلاش کرده‌ام طبق اسنادی که به آنها برخوردم بنویسم که فتح بابی باشد بر این موضوع حیاتی که نیاکان ما از قرن‌ها پیش برایش چاره اندیشیده بودند و ما با تقلیدهای بی پایه و اساس و مخرب، خود را گرفتار این فاجعه کردیم، همچنان که در نظام معماری، مدیریت شهری، دوری از نظام کارآمد کدخدامنشی و محله محوری در حل مشکلات، اسراف در حد خطرناک و بسیاری از نعماتی که با خودتحقیری از دستشان دادیم و می‌دهیم و خود و کشور را دچار فجایع مختلف می‌کنیم.

در سرزمینی که چهارصد روز از سیصد و شصت‌وپنج روز سال آفتاب می‌تابد، هر قطره آب به‌اندازه‌ یک چشمه حیاتی ارزش دارد. ایران با تاریخ هزارساله‌ مهندسی آبی قنات، پیشگام مدیریتی بوده که دقیقاً با اقلیم خشک و تبخیرزا هماهنگ است. با این‌حال، در دهه‌های اخیر با گسترش بی‌محابای سدسازی، توازن طبیعی آب از میان رفت: تبخیر، شور شدن خاک، فرونشست زمین و از بین‌رفتن سفره‌های زیرزمینی جایگزین شکوفایی گذشته شد. این مقاله با تکیه بر شواهد تاریخی، علمی و زیست‌محیطی، برتری قنات را نسبت به سد اثبات می‌کند و با مرور تجربه‌ «سدزدایی» در ایالات متحده، نشان می‌دهد که بازگشت به سیستم قنات نه رؤیایی احساسی، بلکه ضرورتی علمی و ملی است.

قنات: شاهکار سازگاری اقلیم و خرد مردمی

قنات، ن const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();