در حالی که پروین می توانست از بالا به پایین، مردم را ببیند و یا مثل اشراف زاده ها دغدغه اهالی را نداشته باشد، اما او از مردم و اشک یتیمان سخن گفت. آری، پروین را دوره باید دید.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، انصاف ماجرا درباره پروین چیز دیگری است. پروین اعتصامی، یکی از برجستهترین شاعران زن ایران، با اشعاری که سرشار از مضامین اجتماعی، اخلاقی و انسانی است، در تاریخ ادبیات فارسی جایگاهی ویژه دارد. او با نگاهی عمیق به دردها و رنجهای جامعه، به ویژه محرومان و یتیمان، توانست صدای مردم عادی باشد. با این حال، به نظر میرسد پروین اعتصامی آنگونه که شایسته است، در میان ادبدوستان و جامعه ادبی ایران برجسته نشده و کمتر از شاعران دیگری مانند فروغ فرخزاد مورد توجه قرار گرفته است. فروغ به هر دلیلی، مخصوصا در دو دهه اخیر، بسیار در میان اهالی ادبیات برجسته شده است.
شاعری بزرگ در خانه ای ادیب
پروین اعتصامی، که در خانوادهای ادیب و فرهیخته پرورش یافت، از همان ابتدا با ادبیات و شعر آشنا شد. او با تسلط بر زبان و ادبیات فارسی، اشعاری سرود که نه تنها از نظر هنری ارزشمند بودند، بلکه پیامهای اخلاقی و اجتماعی عمیقی را نیز در خود جای داده بودند. پروین در اشعارش از دردهای مردم، فقر، بیعدااهد بود. و جامعه بیفروغ، چشم دیدن پروین را هم نخواهد داشت.
پرفروغ مثل پروین
اشعار پروین نه تنها از نظر ادبی ارزشمند هستند، بلکه از نظر محتوایی نیز میتوانند الهامبخش نسلهای آینده باشند. پروین اعتصامی را باید در بستر زمانهاش دید و به جایگاه واقعیاش در ادبیات ایران توجه کرد.
باید گفت که پروین اعتصامی شاعری است که با نگاهی انسانی و اجتماعی، توانست اشعاری ماندگار از خود به جای بگذارد. او نه تنها از دردهای مردم سخن گفت، بلکه تلاش کرد تا با کلامش، جامعه را به سمت عدالت و انسانیت سوق دهد. جای دارد که جامعه ادبی ایران بیش از پیش به اشعار و جایگاه این شاعر بزرگ توجه کند و او را در جایگاهی که شایستهاش است، قرار دهد.
برنده و بازنده در راه انداختن جنگهای این چنینی، طبیعتاً نه پروین است و نه فروغ. مشخص است که بازی، بازی دیگری است و جدا از دنیای ادبیات و شعر.