موضوع آموزش زبان های محلی سالهاست در جامعه ایران مورد بحث است و احیرا نیز طرحی در این باره در مجلس مطرح شد که به تصویب نرسید.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، روز گذشته سخنگوی آموزش و پرورش در اظهاراتی که به ظاهر بیطرفانه اما در باطن حاوی پیامهای مشخصی بود، گفت: «آموزش و پرورش تابع قانون است؛ هرچه قانون کشور باشد، ما همان کار را انجام میدهیم.» این جمله، اگرچه ساده به نظر میرسد، اما نشاندهنده موضع مخافت یا محتاطانه دولت در قبال موضوع آموزش زبانهای محلی است.
چند روز پیش هم، ماجرای اعلام مخالفت دولت با طرح مجلسی ها درباره آموزش زبانهای محلی، در صحن مجلس، با داستانها و توجیهات بعدی معاون پارلمانی رئیس جمهور مواجه شد. در حالی که شهرام دبیری گفته بود نماینده دولت در صحن مجلس به اشتباه نظرات شخصی خود را بیان کرده است اما اقدام موثر دیگری نیز برای جبران ماجرا از سوی دولت رخ نداد.
به راستی اگر واقعا دولت با این داستان موافق بود آیا نمیتوانست همانند موضوع طرح حجاب و عفاف عمل کند و مثلا رئیس جمهور خیلی واضح نظر خود را مطرح کند؟
طرح آموزش زبان مادری؛ از مجلس تا دولت
طرح آموزش زبان و ادبیات اقوام در مدارموزشی نیست، بلکه مسئلهای فرهنگی و هویتی است. بسیاری از فعالان فرهنگی و نمایندگان مناطق مختلف کشور معتقدند که آموزش زبان مادری اقوام، نه تنها تهدیدی برای زبان فارسی نیست، بلکه میتواند به غنای فرهنگی کشور کمک کند.
با این حال، به نظر میرسد که دولت احتمالا نگران پیامدهای سیاسی و اجتماعی این طرح است. مخالفت دولت با این طرح، نشاندهنده نگرانی از ایجاد شکافهای فرهنگی و هویتی در جامعه است. اما سؤال اینجاست که آیا نادیده گرفتن خواست بخشی از جامعه، خود به ایجاد شکافهای عمیقتر منجر نمیشود؟ شاید هم دولت به دلایل متعدد، اجرای چنین طرحی را فعلاً به مصلحت نمیداند.
در هر حال صحبتهای فرهادی، سخنگوی وزارت آموزش و پرورش، نشان میدهد که دولت چندان موافق طرح آموزش زبان مادری در مدارس نیست؛ حداقل، در شرایط فعلی.